Earthlings (video)

earthlings

Earthlings is een zeer goede en indringende documentaire over de standaard behandelmethodes van dieren in de industrie. Van dieren die worden gefokt als huisdier, geëxploiteerd en gedood in de voedings- en/of kledingindustrie of misbruikt in de entertainmentwereld tot aan dieren die worden mishandeld in dierproeflaboratoria.

Earthlings laat op een nuchtere manier zien wat als normaal beschouwd wordt in onze maatschappij, maar dit eigenlijk niet is. Zonder op het sentiment te spelen vertelt Joaquin Phoenix slechts over de beelden die je ziet. Je mag je eigen conclusie trekken over wat wel of niet acceptabel is. De beelden zeggen genoeg.

Earthlings is een eyeopener voor alle non-vegans. Een eyeopener voor iedereen die op wat voor manier dan ook gebruik maakt van dieren. Bekijk deze docu-film en vraag je daarna serieus af of je hier ook maar iets mee te maken wilt hebben.

Wikipedia schrijft het volgende over Eartlings:
Earthlings is een documentaire uit 2005 en heeft verschillende prijzen gewonnen. De film is geschreven en geregisseerd door Shaun Monson en geproduceerd door Shaun Monson en Persia White. Het verhaal in de film wordt verteld door acteur en dierenrechtenactivist Joaquin Phoenix. De muziek in de film is onder andere gemaakt door Moby.

Earthlings is een documentaire over het houden van dieren en de afhankelijkheid van de mens van dieren voor voedsel, kleding, entertainment en voor experimenten op dieren.

In een uitgebreide studie naar dierenwinkels, ‘puppy mills’ en asielen, de bio-industrie, de leer- en bonthandel, de sport- en entertainmentindustrie, en uiteindelijk de medische wereld en wetenschap, gebruikt Earthlings verborgen camera’s en nog niet eerder vertoond beeldmateriaal om de dagelijkse gang van zaken in enkele van de grootste industrieën ter wereld die dieren vanuit een winstoogmerk gebruiken, in beeld te brengen.

Deze tocht langs verschillende uitingen van de verhouding tussen mens en dier roept vragen op over onderwerpen als dierenrechten, de bio-industrie en vivisectie, zonder hier direct een antwoord op te geven of de kijker hierover een mening op te dringen.

Earthlings is gemaakt over een periode van vijf jaar. Wat begon als een serie voorlichtingsfilms over het castreren en steriliseren van huisdieren ontwikkelde zich tot een documentaire van speelfilmlengte over elk belangrijke diergerelateerd onderwerp. Schrijver/regisseur Shaun Monson begon het proces met het filmen van asielen in South Central L.A., Long Beach en North Hollywood. De voorlichtingsfilms waren snel afgerond, terwijl zijn interesses zich verplaatsten naar andere probleemgebieden, zoals voedsel en wetenschappelijk onderzoek. In de loop van de tijd verzamelde hij een kleine bibliotheek met materiaal van verschillende dierwelzijnsorganisaties, en begon met monteren.

Dit was een langzaam proces. Terwijl het beeldmateriaal langzaam binnenkwam, werd in fasen het verhaal door Phoenix ingesproken en opgenomen, en werd een soundtrack toegevoegd. Naast de muziek van Moby, werd er speciaal voor de film muziek gecomponeerd.

In 2005 beleefde Earthlings zijn première op het Artivist Film Festival, (waar het de ‘Best Documentary Feature’ prijs won), gevolgd door het Boston International Film Festival, (waar het de ‘Best Content Award’ won), en meest recent op het San Diego Film Festival, (waar het de ‘Best Documentary Film’ won, en waar Joaquin Phoenix de ‘Humanitarian Award’ kreeg voor zijn bijdrage aan de film). In 2004 won de film al de PETA Proggy Award.

In een commentaar op de documentaire zei Phoenix dat “Van alle films die ik ooit gemaakt heb, is deze film degene die mensen het meest erover aan het praten zet. Voor elke persoon die Earthlings ziet, vertellen ze het aan drie anderen.”

Vis wordt onverdoofd geslacht

vis

In Nederland worden elk jaar zo’n 640 miljoen veedieren geslacht. Dat is waanzinnig veel, maar heb je enig idee hoeveel vissen er per jaar door Nederlandse vissers gevangen worden voor menselijke consumptie? Bijna acht keer zo veel: 4 miljard!

☆☆☆

Evert Nieuwenhuis omschrijft op ‘De correspondent’ hoe hij zich voorstelt dat een schol om het leven komt. Ik denk dat hij hiermee erg dicht bij de realiteit van miljarden vissen  zit.

‘Stel je bent een schol. Je scharrelt wat boven de zandbodem, op zoek naar lekkere hapjes of een plekje om te rusten. Opeens word je opgeschrikt door wat wel een bommentapijt lijkt, veroorzaakt door zware kettingen die op de bodem slaan. Je springt verschrikt omhoog, – maar dan schuift een grote balk met een net onder je langs. Je zit gevangen.

In paniek probeer je als een gek te ontsnappen, maar het net wordt te snel voortgesleept. Vermoeid beland je achterin, waar je bekneld raakt tussen honderden andere schollen en wat krabben, stenen en andere spullen die in het net zijn gekomen.

Tot het net wordt opgehaald. Nu drukken honderden kilo’s schol en bijvangst op je. Dan kom je boven water en krijg je het direct benauwd – je spartelt als een wilde, op zoek naar water zodat je niet stikt. Het net wordt onderaan opengetrokken en PATS!!! daar knal je in een stalen bak, tussen duizenden andere spartelende, naar lucht happende schollen.

Na een halfuur ben je doodop en verzwakt door het zuurstofgebrek. Een lopende band brengt je naar de sorteermachine. Daarna lig je in ijskoud water te wachten en te stuiptrekken.

Dan gebeurt het: een messnee onder je kieuwen en met een ruk worden je ingewanden eruit gehaald. Vervolgens word je in een bak gegooid en met ijsblokken overladen. Pas dan, na een paar uur doodsstrijd, sterf je.’

☆☆☆

Niet alleen schol, maar alle vis die gevangen wordt in netten sterft op soortgelijke manier. Uitgezette of geknapte zwemblazen, uitpuilende ogen, ingewanden die door de anus of de mond naar buiten geperst kunnen worden… Pure horror.

Vissen worden bij volle bewustzijn opengesneden en van binnen ‘schoongemaakt’. Onverdoofd geslacht dus. Of ze sterven langzaam door bevriezing, dat kan wel tot 24 uur duren.

Iedereen die denkt dat hij of zij best een visje kan eten, ze hebben immers een vrij leven gehad, raad ik aan hier eens bij stil te staan.

En ja, vissen voelen pijn.

Het hele artikel kun je lezen op ‘De Correspondent’.

vv

Schokkende praktijken in garnalenkwekerij (+video)

g

In garnalenkwekerijen gebeuren afschuwelijke dingen…
Er is een gangbare, maar heel verschrikkelijke, manier om meer garnalen te kunnen voortbrengen.

Dit is de procedure:
De ogen van de vrouwelijke garnalen worden naar buiten gedrukt en er, normaal gesproken, zonder verdoving afgesneden. Men noemt dit ‘eyestalk ablation’.

Waarom doen ze dat?
Achter de ogen zit een hormoonklier die er voor zorgt dat garnalen zich alleen voortplanten wanneer de omstandigheden gunstig zijn. In een overvolle kwekerij is dit uiteraard niet het geval. Wanneer men de ogen verwijdert gaat deze klier kapot en kan daarom zijn werk niet meer doen. Het gevolg is dat er geen remming meer zit op de voortplanting en er dus meer garnalen geboren worden.

Onnodig te vermelden dat ook garnalen levende wezens zijn die pijn en angst kunnen ervaren en dat deze praktijken onacceptabel zijn.

Bron: Animals Australia

Verborgen slachting in Namibië (+video)

zh2

Het nieuws staat elke dag bol van mensen- en dierenleed, maar er is een slachting die jaarlijks plaatsvindt en waar vrijwel niemand de details van kent. De weerloze pups worden gedood voor hun vacht, waarvan elke vacht maar €4 oplevert. Een economische studie in opdracht van Bont voor Dieren wijst uit dat het zeehondentoerisme in Namibië 300 procent meer oplevert dan de jacht.

Jaarlijks wordt binnen enkele uren een gebied in Namibië afgezet, worden rondom dit gebied bewakers ingezet en vindt er een slachting van duizenden weerloze zeehondenpups plaats. Daarna worden in rap tempo de bloedsporen van het strand geveegd voor de onwetende toeristen; alsof er nooit iets is gebeurd.

Het merendeel van de Kaapse pelsrobben zijn pups tussen de 7 en 10 maanden oud, waarvan de meesten nog gezoogd worden door de moederzeehonden. Jaarlijks mogen er tot 80.000 jonge zeehonden en 6000 oudere mannetjes zeehonden worden gedood. De Namibische regelgeving geeft aan dat de dieren geschoten of geknuppeld worden, en in het geval van knuppelen moeten de dieren alsnog ‘doodgebloed’ worden door het dier met een mes neer te steken na het knuppelen, een methode genaamd “stun and stick”.

Mensen moeten zien dat dit zich écht afspeelt en niemand mag wegkijken. In 2009 zijn twee onderzoekers namens Bont voor Dieren naar Namibië afgereisd om beelden te maken van de jacht. Een hachelijke onderneming waarbij deze onderzoekers letterlijk hun leven hebben gewaagd om de beelden te maken. Dit is gelukt, wat een geweldig resultaat is geweest, want er waren eerder nog geen overtuigende beelden van gemaakt. De beelden zijn de hele wereld over gegaan en iedereen heeft kunnen zien wat daar gebeurt.

Waar gaan de Namibische zeehondenvellen naartoe? Turkse zakenmagnaat Hatum Yavuz koopt jaarlijks alle zeehondenhuiden op van Namibië en heeft een fabriek in Turkije die de huiden verwerkt. Wereldwijd protesteerden mensen tegen zijn louche zaakjes en als reactie lanceerde hij een kledinglijn onder de naam “Hatem Yavuz Fok You”. ‘Fok’ betekent in het Turks ‘zeehond’, maar de dubbele boodschap in de naam van deze kledinglijn was bedoeld als belediging naar Westerse NGO’s die zich teveel zouden bemoeien met zijn zaken.

Bron: Bont voor Dieren

Zeehondenjacht in Namibië (+video)

zh1

Namibië is niet het eerste land waar aan gedacht wordt als het gaat om zeehonden. Toch woont er een enorme kolonie pelsrobben in een reservaat bij Cape Cross. Ieder jaar tussen 1 juli en 15 november is het daar jachtseizoen, wat betekent dat er tienduizenden robben worden afgeslacht.

Deze slachting vindt uiterst discreet plaats. Vanaf zes uur in de ochtend worden de jongen gescheiden van hun moeders en doodgeknuppeld. De robben worden omsingeld en de mannetjes afgeslacht, waarna de dode dieren achterop wagens worden geladen en vervoerd. Tegen negenen arriveren de bulldozers om het strand schoon te maken, zodat het reservaat weer open kan voor het grote publiek.

Activisten zijn al jaren bezig dit brute moorden een halt toe te roepen, onder andere door de oproep producten uit Namibië te boycotten. De Namibische minister Bernhard Esau is echter van mening dat de pelsrobben een belangrijke natuurlijk bron zijn. Hij gaat hierin zelfs zo ver, dat hij IN 2015 het quotum voor het aantal robben dat gedood mag worden verhoogd heeft. Concreet betekent dit dat er meer robben doodgeknuppeld mogen worden dan de 91.000 van het jaar ervoor.

Eén van de argumenten om het quotum te verhogen is de werkgelegenheid die het oplevert. Een ander argument is de noodzaak de robben te doden om de visstand op peil te houden. Dit laatste argument kan echter zonder veel moeite van tafel geveegd worden, gezien het feit dat de stropers het met name hebben voorzien op pups en volwassen mannetjes. De pups zogen nog bij de moeder en zijn dus geen gevaar voor de visstand. Met het doden van de mannetjes wordt daarnaast een overschot aan vrouwtjes gecreëerd, die dezelfde vis eten als de mannetjes.

Het in leven laten van de vrouwtjes levert voor de stropers echter een groot voordeel op. Er ontstaat een overschot aan vruchtbare vrouwtjes die pups kunnen krijgen, waardoor er de volgende jaren meer pups zijn. Het zijn de pups die de meeste waarde hebben vanwege hun vacht en om de kwaliteit zo hoog mogelijk te houden is, volgens de minister, doodknuppelen gerechtvaardigd. Deelnemers aan de robbenjacht zijn er zelfs van overtuigd dat dit een humane manier is om de dieren te doden.

Opmerkelijk is het wel dat, ondanks hun overtuiging dat het afslachten van robben niet verkeerd is en de manier waarop humaan, dit plaats moet vinden tijdens de ochtendschemering. En dat men er in korte tijd alles aan doet om de zichtbare resten onzichtbaar te maken, voordat het toeristische publiek arriveert.

Bron: PiepVandaag

Documentaire ‘A Plastic Whale’ (video)

Deze documentaire gaat over de gevolgen voor zeedieren van het vele plastic wat rondzwerft in de oceanen.

Je ziet in de documentaire unieke beelden van de 6 meter lange dolfijn die in 2015 gestrand is in Schotland. Het dier had 4 kg aan plastic in zijn maag…

Na de vondst en onderzoek van de dolfijn dringt het bij de onderzoekers pas goed door hoe enorm het probleem van plastic is voor de toekomst van de aarde, voor de toekomst van ons allemaal. Een zoektocht naar antwoorden en oplossingen begint en resulteert in een interessante documentaire over grote zeedieren … en plastic.

p1

Unieke dieren en extreme vervuiling in de Noordzee (+video)

“We moeten trots zijn op dit bijzondere natuurgebied in Nederland”, zegt Ben Stiefelhagen. Hij is expeditieleider van ‘Expeditie Noord’ van Stichting Duik de Noordzee Schoon. Met 29 duikers onderzocht hij de afgelopen tien dagen de Doggersbank, een gebied in de Noordzee, zo’n 350 kilometer ten noorden van Nederland. Er werden meerdere voor Nederland nieuwe en zeldzame diersoorten ontdekt.

Het doel van de expeditie: Nederlanders laten zien hoe bijzonder de Noordzee is. Maar vooral: wees zuinig met de Noordzee. “Er drijft veel plastic in de zee en dat is natuurlijk heel schadelijk. Ik hoop dat als mensen zien wat de Noordzee te bieden heeft, ze ook hun troep op de stranden opruimen.”

Ook hoopt Stiefelhagen dat vissers op een andere manier gaan vissen, want tijdens de expeditie haalden de duikers ruim 6000 kilo aan visnetten uit de zee. Veel daarvan zaten vast aan de scheepswrakken. “Dieren raken daarin verstrikt. We hebben zelfs een dode zeehond in een van de netten aangetroffen.”

De netten drijven als ‘spooknetten’ door het water of ze blijven tijdens het vissen achter een scheepswrak hangen. “Er liggen nog altijd duizenden kilo’s aan netten, we zouden nog wel tien van dit soort expedities kunnen organiseren”, zegt Stiefelhagen.

Om het hele artikel van de NOS te lezen en de foto’s en video te bekijken klik je op de afbeelding hieronder.

d