Documentaire ‘A Plastic Whale’ (video)

Deze documentaire gaat over de gevolgen voor zeedieren van het vele plastic wat rondzwerft in de oceanen.

Je ziet in de documentaire unieke beelden van de 6 meter lange dolfijn die in 2015 gestrand is in Schotland. Het dier had 4 kg aan plastic in zijn maag…

Na de vondst en onderzoek van de dolfijn dringt het bij de onderzoekers pas goed door hoe enorm het probleem van plastic is voor de toekomst van de aarde, voor de toekomst van ons allemaal. Een zoektocht naar antwoorden en oplossingen begint en resulteert in een interessante documentaire over grote zeedieren … en plastic.

p1

Unieke dieren en extreme vervuiling in de Noordzee (+video)

“We moeten trots zijn op dit bijzondere natuurgebied in Nederland”, zegt Ben Stiefelhagen. Hij is expeditieleider van ‘Expeditie Noord’ van Stichting Duik de Noordzee Schoon. Met 29 duikers onderzocht hij de afgelopen tien dagen de Doggersbank, een gebied in de Noordzee, zo’n 350 kilometer ten noorden van Nederland. Er werden meerdere voor Nederland nieuwe en zeldzame diersoorten ontdekt.

Het doel van de expeditie: Nederlanders laten zien hoe bijzonder de Noordzee is. Maar vooral: wees zuinig met de Noordzee. “Er drijft veel plastic in de zee en dat is natuurlijk heel schadelijk. Ik hoop dat als mensen zien wat de Noordzee te bieden heeft, ze ook hun troep op de stranden opruimen.”

Ook hoopt Stiefelhagen dat vissers op een andere manier gaan vissen, want tijdens de expeditie haalden de duikers ruim 6000 kilo aan visnetten uit de zee. Veel daarvan zaten vast aan de scheepswrakken. “Dieren raken daarin verstrikt. We hebben zelfs een dode zeehond in een van de netten aangetroffen.”

De netten drijven als ‘spooknetten’ door het water of ze blijven tijdens het vissen achter een scheepswrak hangen. “Er liggen nog altijd duizenden kilo’s aan netten, we zouden nog wel tien van dit soort expedities kunnen organiseren”, zegt Stiefelhagen.

Om het hele artikel van de NOS te lezen en de foto’s en video te bekijken klik je op de afbeelding hieronder.

d

Onderzoek wijst uit dat walvissen rouwen om hun doden

Walvissen, intelligente en vaak sociaal ingestelde dieren, gaan hechte banden met elkaar aan. Nu blijkt dat die banden zelfs sterker kunnen zijn dan de dood.

In een nieuw onderzoek stellen wetenschappers dat er bij meer dan zes soorten van dit zeezoogdier is gezien dat de dieren het lichaam van een dode soortgenoot, waarschijnlijk een lid van hun school of familie, bij zich hielden.

orka

De meest waarschijnlijke verklaring voor de weigering van de dieren om het kadaver achter te laten: verdriet. “Ze rouwen,” aldus Melissa Reggente, medeauteur van het onderzoek en bioloog aan l’Università di Milano-Bicocca in Italië. “Ze hebben pijn en stress. Ze weten dat er iets mis is.”

Wetenschappers vinden steeds meer diersoorten, van giraffen tot chimpansees, die rouwgedrag lijken te vertonen. Olifanten, bijvoorbeeld, keren steeds weer terug naar het lichaam van een dode soortgenoot.

Dergelijke bevindingen dragen bij aan de discussie over de vraag of dieren emoties kennen, en, zo ja, of dat consequenties zou moeten hebben voor de manier waarop mensen andere wezens behandelen.

Verdriet van dieren kan worden gedefinieerd als emotioneel leed, gekoppeld aan een verstoring van het normale gedrag, stelt Barbara King, emeritus hoogleraar antropologie aan de Amerikaanse universiteit William & Mary in Williamsburg in de staat Virginia en auteur van het boek How Animals Grieve.

Een wake houden
Reggente en haar collega’s verzamelden voor hun onderzoek meldingen, vaak ongepubliceerd, van rouwgedrag van zeven soorten walvissen, variërend van de enorme potvis tot de relatief ranke langsnuitdolfijn.

Ze vonden voor alle zeven soorten meldingen van gevallen waarin werd gezien dat de dieren hun doden gezelschap hielden, in oceanen over de hele wereld, aldus het onderzoek dat onlangs werd gepubliceerd in het Journal of Mammalogy. “Het bleek vaak voor te komen en er zijn wereldwijd waarnemingen gedaan van dit gedrag,” vertelt Reggente.

Wetenschappers op een schip in de Rode Zee zagen bijvoorbeeld een langbektuimelaar die het al ernstig vergane kadaver van een kleinere dolfijn door het water voortduwde. Toen de wetenschappers een touw om het dode dier deden, om het aan land te brengen om te begraven, zwom het volwassen dier met het kadaver mee, en raakte het zo nu en dan aan, totdat het water gevaarlijk ondiep werd. De walvis bleef nog lang nadat het stoffelijk overschot was weggebracht vlak voor de kust zwemmen.

Het is niet bekend wat de band tussen de twee dolfijnen was, maar het gaat vermoedelijk om ofwel een moeder en kind, of hechte familieleden, stelt Reggente. Dergelijk gedrag heeft tenslotte een flinke prijs: een walvis die een wake houdt bij een dode soortgenoot is een walvis die niet eet en die niet bezig is banden met andere walvissen te onderhouden.

Rouwen om dierbaren
Soms hebben wetenschappers wel aanwijzingen voor de relatie tussen het rouwende en het dode dier.

Bij de San Juan Islands in de Amerikaanse staat Washington werd gezien dat een vrouwtjesorka, bekend als L72, een dood pasgeboren jong in haar bek had. Er waren verschillende tekenen dat ze onlangs een jong had gebaard. Bovendien wisten de wetenschappers die haar zagen dat haar laatste jong inmiddels zo oud was dat ze weer een nieuwe kon krijgen.

“Ze probeerde om het [dode] kalfje steeds boven water te houden, door het met haar kop te ondersteunen,” vertelt Robin Baird van de Amerikaanse onderzoeksorganisatie Cascadia Research Collective uit Olympia in Washington. Hij schreef mee aan het artikel en nam de pogingen van de moeder zelf waar.

Hij merkt op dat een orkamoeder en haar kind soms hun hele leven bij elkaar blijven. Als een van hen sterft, meent hij, “gaan de dieren door een periode waarin ze dezelfde soort emoties hebben als jij of ik wanneer een dierbare overlijdt.”

Het onderzoek leverde ook verslagen op van walvissen die dode kalfjes in hun bek hielden, ze door het water duwden of met hun vinnen aaiden.

In één geval vormden Indische grienden in de Atlantische Oceaan een beschermende cirkel rond een volwassen dier en een dood kalfje. In een ander geval duwde een langsnuitdolfijn in de Rode Zee een dood jong dier in de richting van een boot. Toen de opvarenden het kadaver aan boord tilden, zwom de hele groep dieren cirkels rond de boot om daarna door te zwemmen. “We kunnen niet verklaren waarom ze dat deden,” aldus Reggente.

Echt verdriet
Antropoloog King stelt ook dat uit dergelijke incidenten blijkt dat de walvissen rouwen. “Natuurlijk gaat het soms om een soort nieuwsgierigheid, of onderzoek, of zorggedrag dat niet zomaar kan worden uitgezet,” stelt ze in een e-mail. Maar “we kunnen ontegenzeggelijk ook iets van rouw terugzien in de energie die ze steken in pogingen om dode jongen te dragen of om ze op andere manieren drijvend te houden, om ze herhaaldelijk aan te raken, of zich als groep op te stellen rond het individu dat het meest getroffen is.”

Bron: National Geographic

Kweekzalm: veel leed, meer reclame

Nederlandse supermarkten maakten in het afgelopen driekwart jaar ruim twee keer meer reclame op tv voor kweekzalm dan in dezelfde periode het jaar ervoor. 6.500 keer stuntten de supermarkten met vis, waarvan 3.400 keer voor zalm. Wakker Dier vindt de toegenomen promotie van kweekzalm absurd: “Kweekzalmen leiden een afschuwelijk leven en sterven momenteel massaal door parasieten zoals zeeluizen. Waarom moet dit dierenleed vaker in de reclame?”

zalm

Meer sterfte en toch meer reclame
Van juli 2016 tot maart 2017 was er 2,5 keer meer reclame voor de visafdeling (vis, garnalen en schelpdieren) te zien op televisie. Kweekzalm werd, met meer dan de helft van de tv-uitzendingen, het vaakst gepromoot. Albert Heijn, Jumbo, Lidl, Plus en Coop deden hier aan mee. Wakker Dier concludeert dit uit gegevens van onderzoeksbureau Nielsen, dat de mediabestedingen in Nederland registreert. Hoewel zalm de afgelopen tijd veel duurder is geworden door hoge sterftes van zalmen in Chili en Noorwegen, koopt de consument meer zalm dan ooit tevoren (Volkskrant). De zalm ging ondanks al het dierenleed vaker in de reclame. Wakker Dier ziet in deze reclamecijfers de voornaamste reden voor de consumptiestijging.

Noorse kwekerijen overspoeld met zeeluis
Kweekzalm in Nederlandse supermarkten komt voornamelijk uit Noorwegen. Kweekzalmen leven daar met honderdduizenden soortgenoten opgepropt in grote kooien in een fjord. Ze leven dicht op elkaar en worden daardoor vaak agressief en depressief. Noorse kwekerijen kampen al jarenlang met zeeluizen: een parasiet waardoor veel zalmen sterven. De parasieten worden bestreden met grote hoeveelheden pesticiden, of met poetsvisjes die uit het wild worden gevangen waardoor de wilde populatie hard achteruit holt. De nieuwste methode is om de zeeluis van de zalm af te wassen met warm water: een stressvolle handeling die veel zalmen niet overleven.

Escaped farm fish salmon with lice showing blood trails from the damage they?ve done.

Zeeluis: pijn, stress en sterfte
Zeeluizen zijn parasieten die een centimeter lang kunnen worden. Ze grazen als een grasmaaier over de zalm heen en strippen zo huid, vlees en bloed van de levende zalm af. De luizen kruipen ook in de kieuwen waardoor ademhalen moelijker wordt. De zalm heeft pijn, en kan ziek worden en doodgaan. Ook de pesticiden, die worden ingezet als doekje voor het bloeden, zorgen voor stress bij de zalm.

Het fabuleusje van de zalm
Kweekzalmen hebben een erbarmelijk leven, dat geldt ook voor zalm die wordt gehouden volgens het ASC-keurmerk: ze leven met evenveel dieren per kubieke meter. Ook voor zeeluizen hanteert het ASC-keurmerk geen extra maatregelen boven de Noorse wetgeving. Toch willen supermarkten ons doen geloven dat Noorse kweekzalmen in ruime, schone fjorden leven. Albert Heijn maakte het wel heel bont en zette veel reclame in om de Noorse zalmindustrie aan te prijzen. Dit deed zij niet alleen op tv, maar ook in de Allerhande en reclamefolders. Zo beweerde Albert Heijn dat hun zalmen ‘het neusje van de zalm’ zijn: ‘hele blije vissen’, die ‘volop de ruimte’ en ‘optimale leefomstandigheden’ hebben. De zeeluis wordt doodleuk verzwegen.

Er zijn geen welzijnsregels voor het houden en doodmaken van vissen. Wakker Dier wil dat de overheid vissen gaat beschermen met wetgeving en dat supermarkten eerlijk communiceren over vis.

Bron: Wakker Dier

Vis eten gezond? Ik dacht het niet…

z

Veel mensen denken dat vis een gezond alternatief is voor vlees. Dit is echter niet het geval. Vis is in principe op z’n tijd gezond om te eten, maar dan alleen wanneer het in het wild gevangen is en in een natuurlijke, niet verontreinigde omgeving geleefd heeft. Tegenwoordig zijn de zeeën en oceanen helaas ernstig verontreinigd, dus de kans is klein dat je een gezonde vis op je bord krijgt. Bovendien is bij een in het wild gevangen vis niet te traceren waar hij precies geweest is en wat hij gegeten heeft. Daarom is vis die als biologische verkocht wordt dan ook een fabeltje.

De meeste vis die je in Nederland kunt kopen is kweekvis. Is dat beter dan? Niet echt. Kweekvis wordt met veel vissen bij elkaar gehouden in een (relatief) kleine ruimte en wordt behalve met vismeel ook gevoerd met onnatuurlijke producten als soja, pluimveemest en gehydrolyseerde kippenveren. Daardoor komen er ook stoffen mee als PCB’s, pesticide, dioxide en DDT. Ook een hoge concentratie antibiotica en bestrijdingsmiddelen krijg je er gratis bij.

Vis eten doe je tegenwoordig niet meer voor je gezondheid. Hoe kom je dan aan je benodigde omega-3 vetzuren? Deze zijn ook te vinden in diverse plantaardige producten zoals lijnzaadolie, raapzaadolie, sojaolie, walnoten en plantaardige margarines en natuurlijk in algenolie. Dat is waarom vis veel omega-3 bevat namelijk, dat komt uit de algen die vissen eten.

 

Bijvangst (+video)

bv

Bijvangst is alles wat door vissers uit zee gehaald wordt waar niet op gevist wordt, maar wel meekomt. Dit komt omdat de moderne vangmethode alles meeneemt wat het op zijn pad tegen komt. Dus niet alleen de soort waarop gevist wordt, maar alle vissen en andere dieren, zoals dolfijnen schildpadden, krabben en ook vogels, die in de buurt zijn. Ook zeedieren die nog niet volgroeid en dus commercieel niet interessant zijn worden gezien als bijvangst.

Bijvoorbeeld bij de vangst van garnalen varieert de bijvangst : vangst van 3:1 tot 15:1. Dat betekent dat voor elke kilo gevangen garnalen drie tot vijftien kilo andere dieren gevangen worden.

Behalve het probleem van de bijvangst hebben we ook nog te maken met serieuze overbevissing in de oceanen in het algemeen. Als er niets verandert zullen de oceanen over enkele tientallen jaren compleet leeg gevist zijn.

Het goede nieuws is dat wij helemaal geen vis of andere dierlijke producten nodig hebben. Of de oceanen straks leeg, en dus dood, zijn hebben we zelf in de hand.

Sharkwater (video)

Rob Stewart heeft van jongs af aan al een grote passie gehad voor haaien. Vanwege de grote vooroordelen over deze dieren, wilde hij een documentaire maken die eens en voor altijd de ‘urban legend’ moet ophelderen. Haaien behoren met hun 400 miljoen jaar lange bestaan tot één van de oudste en onveranderde diersoorten op aarde. Zij waren er al 150 miljoen jaar vóór de dinosaurussen. Ze zijn de vormgevers van de aarde zoals die nu is, volgens Stewart, en ze zijn één van de belangrijkste schakels in onze ecologie.

Vanwege hun vinnen zijn haaien erg gewild en inmiddels een erg bedreigde diersoort. Sterker nog, de afgelopen jaren is hun aantal met negentig procent gedaald! Achter deze haaienvinnenhandel, ook wel ‘shark finning’ genaamd, gaat een hele maffia schuil. Hier gaan miljarden in om. Na het drugcircuit is de handel in haaienvinnen de grootste in de wereld!

We zien hoe Stewart het opneemt tegen deze haaienmaffia en de overheid, en in contact komt met de erg onorthodoxe natuurbeschermer/haaienverdediger Paul Watson.

☆ ☆ ☆

Vandaag (4 febr. 2017) heeft men het levenloze lichaam van Rob Stewart gevonden na een fatale duik. R.I.P. Rob.

esp