Een vegetariër eet geen vis

vis

Soms hoor je mensen zeggen dat ze vegetariër zijn, maar wel vis eten. ‘Vissen hebben een goed en vrij leven gehad in zee’, zeggen ze dan, ‘dus dat is minder erg.’ Veel vis komt tegenwoordig echter niet meer uit zee, maar uit viskwekerijen, de bio-industrie voor vis. Zelfs al komen ze uit zee, dan nog is de manier waarop vissen aan hun eind komen onacceptabel. Vissen worden onverdoofd en op gruwelijke wijze gedood. Of ze nu uit zee of uit een viskwekerij komen.

Een van de veelgebruikte methoden om vissen te doden, is hen eenvoudigweg te laten stikken, maar een vis op het droge stikt niet zo snel. Bij haringen kan het wel 35 minuten duren voordat ze sterven. Kabeljauwen en wijtingen zijn pas dood na 60 minuten en schollen en tongen kennen een doodstrijd van wel 4 uur.

Strippen is een andere veel toegepaste dodingsmethode. Bij strippen worden de dieren levend en onverdoofd opengesneden om hun organen en bloed te verwijderen. De dieren zijn tijdens dit hele stripproces volledig bij bewustzijn. Vissen blijven leven zo lang hun hersenen nog in tact zijn, daarom zijn de dieren ook na het strippen niet meteen dood. Het kan 10 tot 50 minuten duren voordat de dieren uiteindelijk dood zijn. Een combinatie van stikken met strippen wordt ook wel toegepast. Hierbij laat men de dieren eerst 7 tot 20 minuten stikken op het droge om ze daarna alsnog levend te strippen.

Ook worden veel vissen ‘gekaakt’, waarbij de organen via de mond naar buiten worden getrokken of gezogen. Vissen kunnen daarna nog 25 tot 65 minuten blijven leven.

Veel vissen worden levend ingevroren. Ook dit bevriezen is een bijzonder pijnlijk proces. Het zorgt ervoor dat de dieren zich niet meer kunnen bewegen, maar ze voelen nog wel alles en sterven een langzame en pijnlijke dood.

Kweekpaling moet als enige vissoort sinds 2017 verdoofd worden voor de slacht.

Zoals je ziet kun je nooit zeggen dat je vegetariër bent wanneer je gewoon dierenleed eet. Ook al komen deze dieren uit het water i.p.v. het land, ze lijden misschien nog wel meer dan het vee dat je niet wil eten.

Iemand die wel vis en schaaldieren eet, maar geen vlees, zuivel en eieren noemt men een pescotariër, eet je geen vlees maar wel zuivel en eieren dan ben je een lacto-ovo pescotariër.

 

Australië moet choquerende beelden van Japanse walvisvangst vrijgeven (+video)

w

Sea Shepherd heeft choquerende videobeelden gepubliceerd waarop te zien is hoe Japanse vissers met harpoenen op walvissen jagen in de Zuidelijke Oceaan. De beelden zijn in 2008 gemaakt door de Australische douane.

Sea Shepherd eiste van het Australische ministerie voor Grensbewaking al in 2012 om de beelden vrij te geven, maar de regering deed de vraag herhaaldelijk af als onontvankelijk.

Nadat Sea Shepherd een beroep bij de Australische Commissaris voor Informatie heeft ingediend, kreeg het ministerie het bevel om de beelden alsnog vrij te geven.

‘De Australische regering heeft deze video jarenlang gecensureerd. De belangrijkste reden is de angst dat de beelden van deze vreselijke slachting de diplomatieke relaties met Japan zouden schaden’, zegt Jeff Hansen van Sea Shepherd. ‘De Australische regering koos partij voor de stropers in plaats van dat zij de walvissen in de Zuidelijke Oceaan beschermden.’

Meer info over de walvisjacht

Vis doden zal ons doden (+video)

Onderstaande video toont de verwoestende gevolgen van het eten van vis. Als we zo doorgaan als nu is er geen enkele vis of ander leven meer in de oceanen in het jaar 2048, over iets meer dan 30 jaar dus.

Wanneer er geen leven meer is in de oceanen heeft dat ook gevolgen voor het leven op land. Grote gevolgen…

fish trawler3

Elk jaar worden er 2.7 triljoen dieren uit zee gevist. Zo’n 75% van de wereldwijde visgebieden wordt geëxploiteerd of is al uitgeput. Ongeveer 40% van de gevangen vis wordt weggegooid. Heel veel vis en andere opgeviste dieren worden na de vangst overboord gegooid, meestal dood. Dit gebeurt wanneer vissers over hun quota gaan of wanneer de vangst niet interessant genoeg is. Meer dan 50 miljoen haaien worden jaarlijks gedood omdat ze verstrikt raken in vislijnen of netten.

We kunnen gewoon doorgaan met zo veel uit zee te blijven vissen, maar we zijn bezig een serieuze daling in het zeeleven te veroorzaken. Als we zo doorgaan is de zee dood in 2048, dan is er geen enkel levend wezen meer te vinden in al die enorme oceanen en zeeën die onze aardbol rijk is. Er moet dus iets veranderen en wel nu.

De visindustrie is honderden miljoenen euro’s waard. Maatregelen zullen dus vanuit de politiek moeten komen. Het is nog niet te laat om de oceanen te redden, maar dan zullen we wel ons gedrag moeten veranderen. Wanneer de consument niet om meer om voedsel uit zee vraagt zal er niet meer worden gevist.

Het uitputten van de visstand heeft gevolgen voor al het leven in zee. En dan is er nog de wereldwijde veeteelt. De grootste veroorzaker van watervervuiling en de zogenaamde ‘dead zones’ is namelijk de veeteelt. Veedieren produceren een ongelooflijke hoeveelheid afval en die afval komt terecht in onze waterwegen en uiteindelijk in zee. Het veroorzaakt vervuiling door stikstof wat al het leven onder water onmogelijk maakt omdat er dan geen zuurstof meer in het water zit.

Willen we de zee en daarmee onszelf redden moeten we dus stoppen of in ieder geval drastisch minderen met het consumeren van vis, vlees, zuivel en eieren.

Earthlings (video)

earthlings

Earthlings is een zeer goede en indringende documentaire over de standaard behandelmethodes van dieren in de industrie. Van dieren die worden gefokt als huisdier, geëxploiteerd en gedood in de voedings- en/of kledingindustrie of misbruikt in de entertainmentwereld tot aan dieren die worden mishandeld in dierproeflaboratoria.

Earthlings laat op een nuchtere manier zien wat als normaal beschouwd wordt in onze maatschappij, maar dit eigenlijk niet is. Zonder op het sentiment te spelen vertelt Joaquin Phoenix slechts over de beelden die je ziet. Je mag je eigen conclusie trekken over wat wel of niet acceptabel is. De beelden zeggen genoeg.

Earthlings is een eyeopener voor alle non-vegans. Een eyeopener voor iedereen die op wat voor manier dan ook gebruik maakt van dieren. Bekijk deze docu-film en vraag je daarna serieus af of je hier ook maar iets mee te maken wilt hebben.

Wikipedia schrijft het volgende over Eartlings:
Earthlings is een documentaire uit 2005 en heeft verschillende prijzen gewonnen. De film is geschreven en geregisseerd door Shaun Monson en geproduceerd door Shaun Monson en Persia White. Het verhaal in de film wordt verteld door acteur en dierenrechtenactivist Joaquin Phoenix. De muziek in de film is onder andere gemaakt door Moby.

Earthlings is een documentaire over het houden van dieren en de afhankelijkheid van de mens van dieren voor voedsel, kleding, entertainment en voor experimenten op dieren.

In een uitgebreide studie naar dierenwinkels, ‘puppy mills’ en asielen, de bio-industrie, de leer- en bonthandel, de sport- en entertainmentindustrie, en uiteindelijk de medische wereld en wetenschap, gebruikt Earthlings verborgen camera’s en nog niet eerder vertoond beeldmateriaal om de dagelijkse gang van zaken in enkele van de grootste industrieën ter wereld die dieren vanuit een winstoogmerk gebruiken, in beeld te brengen.

Deze tocht langs verschillende uitingen van de verhouding tussen mens en dier roept vragen op over onderwerpen als dierenrechten, de bio-industrie en vivisectie, zonder hier direct een antwoord op te geven of de kijker hierover een mening op te dringen.

Earthlings is gemaakt over een periode van vijf jaar. Wat begon als een serie voorlichtingsfilms over het castreren en steriliseren van huisdieren ontwikkelde zich tot een documentaire van speelfilmlengte over elk belangrijke diergerelateerd onderwerp. Schrijver/regisseur Shaun Monson begon het proces met het filmen van asielen in South Central L.A., Long Beach en North Hollywood. De voorlichtingsfilms waren snel afgerond, terwijl zijn interesses zich verplaatsten naar andere probleemgebieden, zoals voedsel en wetenschappelijk onderzoek. In de loop van de tijd verzamelde hij een kleine bibliotheek met materiaal van verschillende dierwelzijnsorganisaties, en begon met monteren.

Dit was een langzaam proces. Terwijl het beeldmateriaal langzaam binnenkwam, werd in fasen het verhaal door Phoenix ingesproken en opgenomen, en werd een soundtrack toegevoegd. Naast de muziek van Moby, werd er speciaal voor de film muziek gecomponeerd.

In 2005 beleefde Earthlings zijn première op het Artivist Film Festival, (waar het de ‘Best Documentary Feature’ prijs won), gevolgd door het Boston International Film Festival, (waar het de ‘Best Content Award’ won), en meest recent op het San Diego Film Festival, (waar het de ‘Best Documentary Film’ won, en waar Joaquin Phoenix de ‘Humanitarian Award’ kreeg voor zijn bijdrage aan de film). In 2004 won de film al de PETA Proggy Award.

In een commentaar op de documentaire zei Phoenix dat “Van alle films die ik ooit gemaakt heb, is deze film degene die mensen het meest erover aan het praten zet. Voor elke persoon die Earthlings ziet, vertellen ze het aan drie anderen.”

Vis wordt onverdoofd geslacht

vis

In Nederland worden elk jaar zo’n 640 miljoen veedieren geslacht. Dat is waanzinnig veel, maar heb je enig idee hoeveel vissen er per jaar door Nederlandse vissers gevangen worden voor menselijke consumptie? Bijna acht keer zo veel: 4 miljard!

☆☆☆

Evert Nieuwenhuis omschrijft op ‘De correspondent’ hoe hij zich voorstelt dat een schol om het leven komt. Ik denk dat hij hiermee erg dicht bij de realiteit van miljarden vissen  zit.

‘Stel je bent een schol. Je scharrelt wat boven de zandbodem, op zoek naar lekkere hapjes of een plekje om te rusten. Opeens word je opgeschrikt door wat wel een bommentapijt lijkt, veroorzaakt door zware kettingen die op de bodem slaan. Je springt verschrikt omhoog, – maar dan schuift een grote balk met een net onder je langs. Je zit gevangen.

In paniek probeer je als een gek te ontsnappen, maar het net wordt te snel voortgesleept. Vermoeid beland je achterin, waar je bekneld raakt tussen honderden andere schollen en wat krabben, stenen en andere spullen die in het net zijn gekomen.

Tot het net wordt opgehaald. Nu drukken honderden kilo’s schol en bijvangst op je. Dan kom je boven water en krijg je het direct benauwd – je spartelt als een wilde, op zoek naar water zodat je niet stikt. Het net wordt onderaan opengetrokken en PATS!!! daar knal je in een stalen bak, tussen duizenden andere spartelende, naar lucht happende schollen.

Na een halfuur ben je doodop en verzwakt door het zuurstofgebrek. Een lopende band brengt je naar de sorteermachine. Daarna lig je in ijskoud water te wachten en te stuiptrekken.

Dan gebeurt het: een messnee onder je kieuwen en met een ruk worden je ingewanden eruit gehaald. Vervolgens word je in een bak gegooid en met ijsblokken overladen. Pas dan, na een paar uur doodsstrijd, sterf je.’

☆☆☆

Niet alleen schol, maar alle vis die gevangen wordt in netten sterft op soortgelijke manier. Uitgezette of geknapte zwemblazen, uitpuilende ogen, ingewanden die door de anus of de mond naar buiten geperst kunnen worden… Pure horror.

Vissen worden bij volle bewustzijn opengesneden en van binnen ‘schoongemaakt’. Onverdoofd geslacht dus. Of ze sterven langzaam door bevriezing, dat kan wel tot 24 uur duren.

Iedereen die denkt dat hij of zij best een visje kan eten, ze hebben immers een vrij leven gehad, raad ik aan hier eens bij stil te staan.

En ja, vissen voelen pijn.

Het hele artikel kun je lezen op ‘De Correspondent’.

vv

Schokkende praktijken in garnalenkwekerij (+video)

g

In garnalenkwekerijen gebeuren afschuwelijke dingen…
Er is een gangbare, maar heel verschrikkelijke, manier om meer garnalen te kunnen voortbrengen.

Dit is de procedure:
De ogen van de vrouwelijke garnalen worden naar buiten gedrukt en er, normaal gesproken, zonder verdoving afgesneden. Men noemt dit ‘eyestalk ablation’.

Waarom doen ze dat?
Achter de ogen zit een hormoonklier die er voor zorgt dat garnalen zich alleen voortplanten wanneer de omstandigheden gunstig zijn. In een overvolle kwekerij is dit uiteraard niet het geval. Wanneer men de ogen verwijdert gaat deze klier kapot en kan daarom zijn werk niet meer doen. Het gevolg is dat er geen remming meer zit op de voortplanting en er dus meer garnalen geboren worden.

Onnodig te vermelden dat ook garnalen levende wezens zijn die pijn en angst kunnen ervaren en dat deze praktijken onacceptabel zijn.

Bron: Animals Australia

Verborgen slachting in Namibië (+video)

zh2

Het nieuws staat elke dag bol van mensen- en dierenleed, maar er is een slachting die jaarlijks plaatsvindt en waar vrijwel niemand de details van kent. De weerloze pups worden gedood voor hun vacht, waarvan elke vacht maar €4 oplevert. Een economische studie in opdracht van Bont voor Dieren wijst uit dat het zeehondentoerisme in Namibië 300 procent meer oplevert dan de jacht.

Jaarlijks wordt binnen enkele uren een gebied in Namibië afgezet, worden rondom dit gebied bewakers ingezet en vindt er een slachting van duizenden weerloze zeehondenpups plaats. Daarna worden in rap tempo de bloedsporen van het strand geveegd voor de onwetende toeristen; alsof er nooit iets is gebeurd.

Het merendeel van de Kaapse pelsrobben zijn pups tussen de 7 en 10 maanden oud, waarvan de meesten nog gezoogd worden door de moederzeehonden. Jaarlijks mogen er tot 80.000 jonge zeehonden en 6000 oudere mannetjes zeehonden worden gedood. De Namibische regelgeving geeft aan dat de dieren geschoten of geknuppeld worden, en in het geval van knuppelen moeten de dieren alsnog ‘doodgebloed’ worden door het dier met een mes neer te steken na het knuppelen, een methode genaamd “stun and stick”.

Mensen moeten zien dat dit zich écht afspeelt en niemand mag wegkijken. In 2009 zijn twee onderzoekers namens Bont voor Dieren naar Namibië afgereisd om beelden te maken van de jacht. Een hachelijke onderneming waarbij deze onderzoekers letterlijk hun leven hebben gewaagd om de beelden te maken. Dit is gelukt, wat een geweldig resultaat is geweest, want er waren eerder nog geen overtuigende beelden van gemaakt. De beelden zijn de hele wereld over gegaan en iedereen heeft kunnen zien wat daar gebeurt.

Waar gaan de Namibische zeehondenvellen naartoe? Turkse zakenmagnaat Hatum Yavuz koopt jaarlijks alle zeehondenhuiden op van Namibië en heeft een fabriek in Turkije die de huiden verwerkt. Wereldwijd protesteerden mensen tegen zijn louche zaakjes en als reactie lanceerde hij een kledinglijn onder de naam “Hatem Yavuz Fok You”. ‘Fok’ betekent in het Turks ‘zeehond’, maar de dubbele boodschap in de naam van deze kledinglijn was bedoeld als belediging naar Westerse NGO’s die zich teveel zouden bemoeien met zijn zaken.

Bron: Bont voor Dieren