Het Bali Dolphin Sanctuary van Ric O’Barry’s Dolphin Project

bali
Bali Dolphin Sanctuary

In september 2019 heeft het Ric O’Barry’s Project, in samenwerking met hun lokale partners ’s werelds eerste permanente dolfijnenreservaat gebouwd in Banyuwedang Bay, West-Bali.

Dit is een speciaal gebouwde faciliteit voor recentelijk in beslag genomen dolfijnen uit dolfinaria en andere faciliteiten waar dolfijnen gevangen gehouden worden. Bali Dolphin Sanctuary is ontworpen om de zoogdieren te stabiliseren, ze weer gezond te maken en te beoordelen of ze geschikt zijn voor her-aanpassing en vrijlating. Dolfijnen waarvan de verwachting is dat ze het niet redden in vrijheid, kunnen permanent in het reservaat blijven, waar ze in vrede en waardigheid de rest van hun leven kunnen leiden.

rrj
Rocky, Rambo en Johnny

Momenteel worden er drie dolfijnen verzorgd: Rocky, Rambo en Johnny. Gevangen in de Javazee werden de dolfijnen jarenlang opgesloten in een ondiep, zwaar gechloreerd zwembad in Noord-Bali. Sinds hun verhuizing naar het Bali Dolphin Sanctuary zijn ze begonnen met hun rehabilitatie en evaluatie naar mogelijke vrijlating.

De dolfijnen krijgen 24/7 de klok rond verzorging. In het reservaat zijn een fulltime dierenarts, bewakers en verzorgers aanwezig. Het is een echt toevluchtsoord en het team doet er alles aan om het leven van de dolfijnen zo natuurlijk en onafhankelijk mogelijk te maken. In maart 2020 verdrievoudigde Dolphin Project, in afwachting van de komst van in beslag genomen dolfijnen (als gevolg van de COVID-19-pandemie), de omvang van het reservaat.

Als ’s werelds eerste permanente dolfijnenreservaat ter wereld moet het Bali Dolphin Sanctuary een toonbeeld van succes zijn. Idealiter zal het dienen als een prototype voor anderen om wereldwijd te worden gebouwd, aangezien de vraag naar gevangen dolfijnen afneemt.

Bron en meer info

Het trieste leven van een varken in de veeindustrie (video)

varken

Het leven van een varken in de vleesindustrie, samengevat in deze korte video, laat zien hoe triest en onrechtvaardig de veeindustrie is.

Het varken wat we hier zien is haar hele leven misbruikt als vleesmachine, ze moest continu biggen voortbrengen om de lekkere trek van carnisten te bevredigen.

Toen ze dat niet meer kon werd ze zelf ook afgevoerd naar het slachthuis, net als haar vele kinderen die haar voorgingen in de dood.

Undercover: ‘Humane’ melkveehouderij in Indiana, VS

Fair Oaks Farms

Een schokkende undercover video uit 2019, gemaakt door Animal Recovery Mission (ARM) onthult de marteling van babydieren in Fair Oaks Farms in Indiana, VS. Fair Oaks Farms is de grootste ‘humane’ melkveehouderij van de Verenigde Staten. Dit onderzoek wordt beschouwd als het grootste undercover zuivelonderzoek in de geschiedenis en bevat videobewijs van systematisch en illegaal misbruik.

Fair Oaks levert zuivel voor het Fairlife-melkmerk dat wordt geproduceerd, op de markt gebracht en gedistribueerd door de Coca-Cola Corporation. Net als alle producten van Coca-Cola wordt er voor de Fairlife-producten gezorgd voor de beste commercials en marketingstrategieën die met geld te koop zijn. Fairlife-producten worden als ‘eerlijk’ en humaan op de markt gebracht. Zoals je in de video kunt zien is niets minder waar.

De videobeelden brengen ons naar de gedeelten van Fair Oaks Farms waar het publiek niet mag komen. We kunnen zien dat alle baby’s van hun moeder worden gestolen en in volledig isolatie worden geplaatst in aparte hokken.

De (rijen lange) hokken van de kalfjes zijn voor het verblijf van de moeders geplaatst. De moeders zijn dus getuige van het dagelijkse geweld tegen hun dierbare baby’s. Sommige moeders huilen zo hard om hun baby’s dat ze hun stem verliezen.

Maar de meest gruwelijke tragedie is wat er de pasgeboren baby’s wordt aangedaan. In dit ARM-onderzoek kunnen we enkele van de ergste martelingen tegen babykalveren zien die ooit op camera zijn vastgelegd.

Dagelijks werden de kalfjes geschopt, geslagen, gestoken en expres verbrand. Ze werden blootgesteld aan extreme temperaturen, kregen onjuiste voeding en er werd hen medische zorg ontzegd. In sommige gevallen leidde dit tot blijvend letsel en zelfs tot de dood

Tevens hebben de undercover-onderzoekers van Animal Recovery Mission bevestigd dat stierkalfjes van Fair Oaks Farms wel degelijk naar kalverhouderijen worden verplaatst, ondanks de beweringen van het bedrijf dat zij dat niet doen.

Daarnaast legden zij beelden vast van drugsgebruik en illegale marihuanateelt door medewerkers en supervisors van Fair Oaks.

Denk na wanneer je zuivel consumeert, realiseer je dat je dierenleed consumeert, zelfs als het ‘humaan’ geproduceerd zou zijn.

Undercover: Varkens met ernstige welzijnsproblemen bij FDF-leider Van den Oever

vdo

Ongehoord publiceert beelden van varkens gefilmd bij Van den Oever VOF, het bedrijf van de voorman van Farmers Defence Force (Mark Van den Oever). De opnames zijn gemaakt in april 2020 en tonen ‘Beter Leven’ varkens in kale hokken op roostervloeren waaronder zich een mestkelder bevindt. Meerdere dieren hebben rood ontstoken ogen en necrotiserende wonden aan de oren.

Oogontsteking
Varkens met rode ogen zijn een aanwijzing dat de dieren in een ongezond stalklimaat leven. Stof en hoge ammoniakconcentraties (afkomstig uit o.a. mestkelders onder de stalvloer) irriteren neus- en oogslijmvliezen. De ogen raken ontstoken, wat gepaard gaat met pijn en jeuk. Oogontstekingen kunnen ernstige vormen aannemen en tot blindheid leiden. In een studie van WUR werd vastgesteld dat de ammoniakconcentraties in 31% van de onderzochte vleesvarkenshokken ongezond hoog waren, wat in 21,3% van de onderzochte hokken leidde tot rode, geïrriteerde ogen bij de varkens. (1)

Oornecrose
Oornecrose is te herkennen aan de zwarte punten en bloederige wonden aan de oren van varkens. Oornecrose is een gevolg van oorbijten. Wanneer varkens aan elkanders oren bijten ontstaan wondjes die infecteren door bacteriën. De oren raken niet meer goed doorbloed, en de oorpunten sterven af. Naarmate de infectie vordert, wordt het oor dik en gezwollen. Uiteindelijk kunnen bacteriën via de wonden dieper het lichaam binnendringen, en organen aantasten waardoor het varken ernstig ziek wordt met risico op sterfte.(2)

Bijterij
Oorbijten is vergelijkbaar met staartbijten en andere vormen van bijterij. Het gaat om een gedragsstoornis met als voornaamste oorzaak verveling en onvoldoende stimulatie. De varkens zijn ongelukkig en uiten hun stress en frustratie op soortgenoten. Andere bronnen van frustratie zijn: een slecht stalklimaat, het samenleven met teveel dieren in een kleine ruimte, of problemen met voersamenstelling en de wijze van voerverstrekking.(2) (3)

Bijterij is een werelddwijd probleem in de varkenshouderij. Staartbijten komt op 50% van de Nederlandse varkenshouderijen voor, zowel in reguliere als in biologische bedrijven (4). Over oorbijten zijn geen specifieke schadecijfers bekend, maar de verwachting is dat de cijfers over oorbijten overeenkomen met de cijfers over staartbijten (2).

Een vaak toegepaste ‘maatregel’ om schade door bijterij enigszins te beperken is het preventief couperen van staarten bij biggen kort na de geboorte. Couperen is een pijnlijke ingreep, omdat bij jonggeboren biggen de perifere zenuwen reeds ontwikkeld zijn tot in de punt van de staart. Met een verhit apparaat wordt het staartje zonder verdoving afgeknipt en wordt de wond tegelijkertijd dichtgeschroeid. Staarten couperen biedt echter geen echte oplossing. Ook bij varkens met afgeknipte staartstompjes komen uitbraken van staartbijten voor. Bovendien kan het probleem van staartbijten verschuiven naar oorbijten, zoals te zien op de beelden van Van den Oever VOF. (5)

Over Van den Oever VOF
Van den Oever VOF op de Kievitsdwarsweg in Sint Hubert is gespecialiseerd in fruitteelt, kerstbomenkwekerij en varkensmesterij. De varkensstal van het bedrijf biedt plaats aan 1000 vleesvarkens onder het Beter Leven keurmerk (1 ster) van de Dierenbescherming, met “25% meer ruimte en speelgoed voor de varkens in elk hok” (6) (7). De dieren komen op het bedrijf wanneer ze 10 weken oud zijn, en worden gedurende 4 maanden vetgemest tot een slachtgewicht van 120 kg. Van den Oever VOF ontvangt Europese subsidies in het kader van het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid. In 2018 ging het om 25.592,43 euro en in 2019 om 29.061,93 euro. Tegenover het Financieel Dagblad stelden FDF-bestuurders dat de door RVO gepubliceerde subsidiebedragen ‘onjuist’ waren, en dat er stappen zouden ondernomen worden tegen het openbaar maken van deze informatie door het Dagblad (10).

Volgens Omroep Brabant beweert de FDF voorman dat het allemaal niet waar is en dat hij aangifte gaat doen tegen Ongehoord. En de beelden op de video hieronder dan?

Bronnen die Ongehoord heeft gebruikt:

  1. Vermeer, H.M., Hopster, H. 2017. Signaalindicatoren bij handhaving “Open Normen” voor dierenwelzijn; Pilot klimaat in varkensstallen. Wageningen University & Research -Livestock Research
  2. Online Dierenarts: Oornecrose en oorbijten. Van Boekel, 2015. Artikel in Pigbusiness
  3. Dossier: Staartbijten voorkomen bij varkens. Wageningen University & Research -Livestock Research
  4. Helft varkensbedrijven kampt met staartbijten. J. Zonderland, C. de Lauwere, M. Bracke, 2009. Wageningen University & Research -Livestock Research
  5. Staartbijtgedrag bij vleesvarkens: prevalentie, pathogenese, symptomen, predisponerende factoren, preventie en behandeling. B. Driessen, D. Smulders, T. Parmentier, J. Van Thielen, R. Geers. Diergeneeskundig Tijdschrift, 2008 (p243)
  6. Voorman FDF: ‘Actievoeren is het randje opzoeken. Artikel in ‘Boerderij’, 2019
  7. Informatie uit telefoongesprek met Van den Oever op 06/07/2020
  8. Database VAN DEN OEVER V.O.F. 5454GP MILL EN SINT HUBERT
  9. Database VAN DEN OEVER V.O.F. 5454GP MILL EN SINT HUBERT
  10. Actieleiders Farmers Defence Force krijgen ook veel subsidie uit Brussel. Artikel in het Financieel dagblad, 2020

Undercover: Australisch paardenslachthuis

paarden

Dier&Recht heeft van de Zwitserse dierenwelzijnsorganisatie Tierschutzbund Zürich schokkende beelden ontvangen die undercover gemaakt zijn in een Australisch slachthuis dat paardenvlees exporteert naar Europa. De mishandelingen die er plaatsvinden zijn extreem. Hoewel het slachthuis is goedgekeurd voor export van paardenvlees voor menselijke consumptie, is niet duidelijk in welke producten dat vlees terechtkomt.

In het Australische slachthuis is twintig dagen lang undercover gefilmd met acht camera’s. De mishandelingen zijn onvoorstelbaar. Er wordt elektriciteit gebruikt op de hoofden en geslachtsdelen van paarden om ze vooruit te drijven. Paarden breken hun benen in de gangen van het slachthuis en worden tegen hun hoofd geschopt. Gevallen paarden worden met staalkabels door de gangen gesleurd. Bij een paard dat nog niet is doodgebloed, wordt de neus afgesneden. Paarden worden geslacht terwijl ze nog niet bewusteloos zijn. En om de nachtmerrie compleet te maken: de dieren kunnen elkaar zien tijdens het slachten. In Europa is dat verboden.

De paarden die naar de slacht gaan, zijn afgedankt of gestolen. Ze worden op veilingen verkocht aan ‘kill buyers’, die hen verzamelen en doorverkopen aan het slachthuis. De paarden op de veilingen zijn angstig, staan zonder voer en verwonden zich aan de hekken. Sommige zijn broodmager. Na verkoop wacht hun een dagenlange rit in de brandende zon naar het terrein van de kill buyer.

Filmbeelden tonen het terrein van een van de grootste kill buyers: een uitgestrekte, dorre woestenij met honderden uitgemergelde paarden en her en der paardenkarkassen. De paarden staan in de volle zon, er is bijna geen voer. De dieren eten mest en kauwen uit pure wanhoop op plastic netten. Er is geen enkele vorm van zorg of controle. Van hieruit worden de paarden naar het slachthuis getransporteerd. Als ze daar aankomen, zijn vele gewond als gevolg van uitputting, stokslagen en onprofessioneel laden.

Uit onderzoek blijkt dat ruim de helft van de slachtpaarden bestaat uit racepaarden, waarvan vaak de medische geschiedenis wordt vervalst. In paardenkarkassen zijn restanten aangetroffen van verboden medicijnen (waaronder het zeer kankerverwekkende butazone), terwijl de papieren melden dat er geen medische behandeling heeft plaatsgevonden. De paarden worden door de kill buyer pas gelabeld bij de slacht, in plaats van bij aankoop. Sommige paarden waren twee weken voor de slacht nog actief op races en kregen daar naar alle waarschijnlijkheid medicatie.

Hoewel het slachthuis door de EU is goedgekeurd voor de export van paardenvlees voor menselijke consumptie, is niet duidelijk in welke producten dit vlees terechtkomt. Een aantal importeurs en verwerkers van paardenvlees lijkt de herkomst van het vlees in snacks bewust vaag te houden.

Wel staat vast dat België en Zwitserland paardenvlees importeren uit dit Australische slachthuis, én dat het Belgische importbedrijf ook paardenvlees naar Nederland exporteert.

Hieronder de volledige documentaire van Tierschutzbund Zürich.

Bron: Dier&Recht

5.000 vossen gered & openhartig gesprek met een bontfokker

wa5

We Animals is in Changli, de ‘pelshoofdstad van China’. Het is de thuisbasis van een industrie die onder normale omstandigheden ondoordringbaar is voor buitenstaanders met camera’s. Maar vandaag worden medewerkers van We Animals verwelkomd als klanten en begeleiden ze vrijwilligers van een boeddhistische dierenopvang om de ‘mercy release’ (genade-vrijlating) van meer dan 5.000 vossen te documenteren.

De ‘mercy release’ is een traditionele handeling waarbij boeddhisten dieren in gevangenschap bevrijden om goed karma te genereren door te handelen uit mededogen. Voorheen waren deze acties kleinschalig, maar door handig gebruik te maken van social media, waardoor zij veel meer donaties ontvangen dan voorheen, hebben de Boeddhisten nu meer geld ter beschikbaar om grotere reddingsacties te financieren.

wa4

De dieren worden tegen marktprijs gekocht en naar een enorm dierenreservaat gebracht. De fokkers maakt het niet uit waar de dieren heengaan of wat er met ze gebeurt, als ze hun geld maar krijgen.

De medewerkers van We Animals zijn blij verrast als één van de bontboeren openhartig met hen wil praten over haar ‘werk’. Normaal gesproken wil geen enkele bontfokker of handelaar praten met de media. Bekijk het gesprek op onderstaande video.

Undercover: Apen in VS lab ernstig misbruikt in isolatie experimenten

aapje

In vier dierproeflaboratoria in de VS zijn tientallen jaren afschuwelijke experimenten met apen gedaan. Het betrof ‘onderzoek’ naar wat er gebeurt als apen in eenzame opsluiting zouden zitten voor zeer lange perioden. De dieren werden helemaal alleen opgesloten in felverlichte, kleine kooien, zonder enig comfort of afleiding. Ze zien al die tijd geen enkele andere aap, maar kunnen wel elkaars kreten van angst en frustratie horen. Het duurt niet lang voordat apen stereotiep en psychotisch gedrag gaan vertonen in zo’n situatie. Ze trekken hun haar uit, gaan zichzelf bijten, rondjes om hun as draaien en meer onnatuurlijk gedrag. De apen lijden ongelooflijk op mentaal gebied.

En dat terwijl de wetenschap al zeventig jaar weet dat isolement psychose veroorzaakt… Al in 1951 werd dat aangetoond tijdens een experiment met afgestudeerde studenten. Het experiment van totale isolatie zou zes weken duren, maar werd al na een week beëindigd omdat de studenten gingen hallucineren en ernstige mentale inzinken kregen.

PETA heeft beelden van de apen uit de experimenten naar buiten gebracht. De University of Massachusetts – Amherst (UMass), waar de vier bewuste laboratoria bij horen, heeft geprobeerd dit tegen te houden, maar PETA kreeg gelijk van de rechter. Vrijwel direct zijn de labo criminelen gestopt met deze gruwelijke experimenten.

Bron: PETA

 

Honderdduizenden piepjonge kalfjes geïmporteerd voor kalfsvlees

kalf1

Jaarlijks worden honderdduizenden kalveren van slechts een paar weken oud over grote afstanden door Europa vervoerd. Hun eindbestemming: Nederland. Veel kalfjes komen uitgeput, verzwakt of ziek aan. Maar ondanks het dierenleed dat aan deze transporten kleeft, neemt de kalverimport alleen maar toe.

Nederland is de grootste kalfsvleesproducent van Europa. Jaarlijks worden er in ons land zo’n 1,5 miljoen kalveren geslacht. Het grootste deel van de kalfjes komt niet uit Nederland, maar wordt op jonge leeftijd geïmporteerd uit onder meer de Baltische Staten en Ierland. Op jaarbasis gaat het om zo’n 800.000 kalveren en dit aantal blijft stijgen.

De kalfjes zijn pas veertien dagen oud als ze worden opgehaald voor het transport. Op die leeftijd zijn ze slecht bestand tegen zo’n lange reis. Zo zijn ze gevoelig voor de temperatuurverschillen waar ze aan worden blootgesteld en verliezen ze veel gewicht door stress en het gebrek aan eten. In de volle veewagens hebben de kalfjes te weinig bewegings- en ligruimte. Ze hebben grote moeite om hun evenwicht te behouden in de rijdende veewagens en lopen kneuzingen op. Veel kalfjes komen dan ook uitgeput, verzwakt of ziek op hun bestemming aan.

Daar komt bij dat het risico op infecties in de hand wordt gewerkt door de grootschalige import van heinde en verre. De kalfjes hebben op een leeftijd van veertien dagen nog een veel te zwakke afweer om in aanraking te komen met zo veel soortgenoten; het contact met kalveren van andere bedrijven is gevaarlijk, omdat elk bedrijf z’n eigen ziekteverwekkers heeft. Tel daar de stress van het lange transport bij op, en het is geen wonder dat veel kalfjes ziek worden.

Bovendien vinden er veel misstanden plaats tijdens transporten. Kalfjes gaan te jong op transport. Ze worden in de wagens te dicht op elkaar gepakt. Transporteurs rijden veel te lang door en nemen onvoldoende rustmomenten. Bovendien beschikken veel veewagens over ongeschikte drinksystemen, waardoor kalfjes veel te lang niet kunnen drinken, een grote aanslag op hun gezondheid.

kalf2

Aan het einde van de reis worden de kalfjes uit de trucks geladen bij Nederlandse kalvermesters. Ze zullen de rest van hun leven doorbrengen in krappe hokken, op harde roostervloeren. In de wei zullen ze nooit komen, gras zullen ze nooit eten. Geen van de kalfjes zal ouder dan een jaar worden.

Vind jij ook dat er zo snel mogelijk een einde moet komen aan de langeafstandstransporten met piepjonge kalveren? Onderteken de petitie, waarin Dier&Recht de Europese Commissie oproept transporten die langer dan 8 uur duren te verbieden.

Bron: Dier&Recht

Zie ook:

Undercover: ‘Dismantle Dairy’; melkveebedrijven in het Verenigd Koninkrijk

vk1

Een undercover onderzoek van de dierenrechtenorganisatie Surge over een periode van 18 maanden op meerdere Engelse melkveebedrijven bewijst dat zuivel afkomstig is van geweld. Surge voorman en prominent dierenrechtenactivist Earthling Ed (Ed Winters) doet verslag van wat de beelden opleverden. De onderzoekers zijn zich rot geschrokken…

De zuivelindustrie doet graag voorkomen dat de dieren het goed hebben en met respect en compassie worden behandeld. #boerenhoudenvandieren hebben we ook maar al te vaak in Nederland gehoord. Dit onderzoek, Dismantle Dairy, bewijst dat de realiteit anders is.

vk2

Wat je in de video zult zien is objectief gefilmd, het is de realiteit en de waarheid van het leven in de zuivelindustrie. De fysieke en emotionele mishandelingen die je ziet zijn geen op zich staande gevallen of ‘rotte appels’, ze werden bij alle bezocht bedrijven geconstateerd.

Wees niet medeplichtig aan deze criminele activiteiten, consumeer geen zuivel. Er zijn meer dan genoeg plantaardige, dus diervriendelijke alternatieven.

Franse circusleeuw gered van uithongering

leeuw

Het Natuurhulpcentrum in Oudsbergen (België) heeft een zwaar mishandelde en ondervoede leeuw weg gehaald uit een Frans circus. Dat gebeurde op vraag van de Franse dierenorganisatie One Voice die het circus al jaren in de gaten houdt vanwege misstanden. Eindelijk wilde de Franse overheid meewerken en werd er tot een inbeslagname overgegaan. Omdat One Voice niet over de nodige logistieke middelen en ervaring beschikt, vroeg ze het Natuurhulpcentrum om hulp.

Drie medewerkers en een dierenarts zijn vertrokken naar Frankrijk met als doel leeuw Jon van een gewisse dood te redden en hem veilig en wel te vervoeren naar een tijdelijk opvangcentrum Tonga Terre in Frankrijk. Dat de in beslagname geen dag te vroeg kwam, werd al snel duidelijk. De situatie in het circus was gruwelijk. De beelden die je hier ziet zijn niet afkomstig van een dierentuin uit een land in oorlog, maar gewoon uit een modern en Westers land. De situatie was zelfs zo erg dat de dierenarts serieus heeft overwogen om Jon in te laten slapen, de kans was groot dat hij de verdoving zelfs niet zou overleven, maar na overleg werd er besloten om het toch te proberen.

1leeuw

Jon was graatmager, zijn staart zat vol wonden, zijn afgezaagde hoektanden waren vergaan tot pulp en zijn klauwen waren uitgetrokken. De wonden aan zijn staart waren zo ontstoken dat er een stuk van zijn staat is afgevallen. Gelukkig overleefde Jon de verdoving en revalideert nu in het tijdelijk opvangcentrum Tonga Terre. Jon mag in eerste instantie nog niet teveel eten want dat kan zijn dood betekenen. Met kleine beetjes moet hij kracht winnen.

Onderstaande foto’s komen van opvangcentrum Tonga Terre. Zoals je ziet wordt er goed voor Jon gezorgd.

Het centrum meldt nog dat John 10 tot 15 jaar oud is en 116 kg weegt, bijna de helft van wat normaal is voor een leeuw van zijn leeftijd. Hij heeft veel wonden op zijn lichaam, zowel oude als recente en ook soms erg diepe open wonden.

leeuw2

3leeuw