‘The Pigs of God’: Gedwangvoederd en geslacht voor spektakel

pigs of god.jpg

In Taiwan worden varkens vetgemest voor een weegwedstrijd; ‘The pigs of God’. De varkens verblijven hun hele leven opgesloten in krappe kooien en worden elke dag gedwongen zo’n 100 kg aan koolhydraatrijke brei weg te werken.

Uiteindelijk zullen ze ongeveer 700 kg wegen, zeven keer zoveel als een varken in de varkensvleesindustrie.

De dieren kunnen niets anders doen dan liggen, eten en slapen. Er is geen ruimte genoeg om overeind te komen of om aan het dwangvoeden te ontsnappen.

Door hun extreme gewicht ondervinden de varkens chronische gezondheidsproblemen.

Jongere varkens worden in grote getale gehouden in donkere schuren, fokzeugen in kooien zonder bewegingsruimte. Slechts een klein aantal van hen wordt ‘goed genoeg’ bevonden om te worden vetgemest voor de weegwedstrijd.

De Pigs of God wedstrijd wordt nog altijd ‘gevierd’ in duizenden taoïstische en boeddhistische tempels in Taiwan. Nadat de ‘deelnemers’ zijn gewogen worden ze bij volle bewustzijn geslacht in het bijzijn van een menigte toeschouwers. Hierbij worden de slachtvoorschriften die er wel degelijk zijn in het land volkomen genegeerd.

De wetgeving in Taiwan verbiedt wreedheden jegens dieren, maar de autoriteiten gebruiken ‘religieuze vrijheid’ als excuus om de wet niet te handhaven.

De meeste tempels zijn inmiddels overgestapt op meer humane fok- en slachtmethoden of hebben de dierlijke offers vervangen voor rijst, noedels, bloemen en fruit. Helaas zijn er nog velen die vasthouden aan dit extreem wrede, totaal overbodige misbruik van dieren.

Al zestien jaar lang voert de Taiwanese NGO Environment and Animal Society of Taiwan (EAST) campagne om een eind te maken aan de Pigs of Gods weegwedstrijden. Tot nu toe helaas zonder succes. De huidige campagne van EAST heeft echter wel opnieuw een debat op gang gebracht in Taiwan.

 

 

 

Info van We Animals

Undercover: Varkensbedrijf in Canada

c1

Op 28 april hebben 200 activisten van ‘Meat the Victims’ Canada zeven uur lang het varkensbedrijf ‘Excelsior Hog Farm’ bezet gehouden. Ze hebben ook verborgen camera’s geplaatst. Wat deze beelden opleverden kun je zien in de video.

c2

De eigenaar van deze varkensfabriek verdedigde destijds zijn bezigheden door te zeggen dat het leuk werk is en hij en zijn broers erg trots zijn op wat ze doen.

c3.jpg

Wat zijn idee van ‘leuk’ en ‘trots’ inhoudt kun je ook zien in de video. Hij staat er namelijk zelf ook op.

In de varkensstal: zo leven fokzeugen

zeugkooi

In deze video zie je beelden die gemaakt zijn in twee varkensbedrijven in de UK. Het laat zien wat ‘normaal’ en gangbaar is in de wereld van varkensfokbedrijven, in de wereld van de speklap, de gehaktbal en de spareribs.

Je ziet hoe de zeugen hun leven lang niets anders kunnen doen dan biggen voortbrengen terwijl ze opgesloten zitten in een kooi. Ze kunnen geen kant op en al helemaal niet voor hun kroost zorgen. Keer op keer worden ze geïnsemineerd, werpen veel te veel biggetjes, zoogt ze zo goed als mogelijk is en raakt haar kinderen weer kwijt omdat zij vetgemest gaan worden voor de lekkere trek van de carnist. Na een paar jaar wordt ze afgedankt en beland zelf in de pan.

Je ziet hoe treurig het gesteld is met een leven als fokzeug, hoe ongelukkig en ongezond deze moeders én hun baby’s kunnen zijn. En dit is allemaal legaal. Omdat mensen vlees willen eten.

Je zou je als vleeseter toch eens achter je oren moeten krabben als je deze beelden ziet. Wil jij hier echt verantwoordelijk voor zijn? Omdat het ‘zo lekker’ is?

Hittestress bij varkens

w4

Het is zomer in Nederland & België en dat is slecht nieuws voor de dieren in de vee-industrie. Varkens, bijvoorbeeld, kunnen slecht tegen hitte; ze zweten namelijk niet. In de natuur lossen ze dat op door modderbaden, maar de onnatuurlijke situatie in de stallen en transportwagens geeft die mogelijkheid niet.

Zoals een Afrikaanse olifant zijn oren of een zeeleeuw zijn flippers gebruikt voor temperatuurregulatie, zo gebruiken varkens vooral hun neus om overtollige warmte af te dragen aan de omgeving. Echter, het doorfokken voor sneller groeiende en meer biggen producerende varkens heeft geleid tot steeds zwaardere varkens met, in verhouding, kleinere longen én een kortere snuit.

Een vleesvarken anno nu produceert 20% meer warmte dan een industrievarken in de jaren ’80 van de vorige eeuw en vele malen meer dan voorouder, het wilde zwijn. De combinatie van genoemde factoren maakt varkens nog gevoeliger voor warmte. Een varken voelt zich comfortabel tot 20 graden. Al snel daarboven gaan ze sneller en oppervlakkiger ademen en de hartslag en bloeddruk lopen op. Ook gaan ze bij hitte minder eten en rollen de normaal zindelijke dieren in hun eigen mest ter afkoeling.

Uiteindelijk worden ze sloom en lethargisch. De oververhitte dieren worden gevoeliger voor infecties en er komen meer miskramen voor bij zeugen. Hitte leidt tot stress – al bij een temperatuur van 27°C; zelfs lager als de luchtvochtigheid hoog is – en hittestress kan leiden tot sterfte als gevolg van uitdroging, een verstoorde mineralenbalans, vergiftiging vanuit de darmen of hartstilstand.

w3.jpg

In Nederland zegt Artikel 2.5, lid 4 van het ‘Besluit houders van dieren’: “De luchtcirculatie, het stofgehalte van de lucht, de temperatuur, de relatieve luchtvochtigheid en de gasconcentraties in de omgeving van het dier zijn niet schadelijk voor het dier.” Een vage bepaling zonder minima of maxima aan stal- en transporttemperaturen. De boer heeft ook geen verplichting zijn dieren van een verkoelende douche te voorzien. Zoals de afgelopen meimaand al liet zien stijgen de lente- en zomertemperaturen in Nederland alleen maar.

Sinds 1 juli 2016 bestaat het zogenaamde ‘Protocol veetransport bij extreme temperaturen’ voor hoefdieren, en sinds mei 2017 ook voor pluimvee. Het lijkt misschien logisch om dieren vroeger op de dag te laden wanneer het nog niet zo warm is, maar vervolgens staan de vrachtwagens toch op het heetst van de dag bij de slachthuizen in de rij of zijn ze nog altijd onderweg naar verre bestemmingen. Als dierenwelzijn werkelijk telde, zou het logisch zijn om voordat hittestress optreedt de transporten stil te leggen… maar dat laat het industriële mechanisme niet toe: dieren moeten continu verplaatst en afgemaakt worden anders barsten de stallen en schuren uit hun voegen en loopt het hele systeem vast. Pas boven 35 graden stoppen transporten … theoretisch.

“Net als vele andere welzijnsmaatregelen,” zegt Animal Rights campagneleider Erwin Vermeulen, “is het hitteprotocol een schijnbeweging om de politiek te sussen en om de consument het vertrouwen te laten behouden in principieel immorele dierlijke producten. Als het lot van deze dieren je aan het hart gaat dan eet je ze niet!”

Onderzoekers van Wageningen UR Livestock Research zeggen over het ‘thermocomfort’ van varkens: “In de meeste stallen is de variatie in temperatuur gering en kunnen varkens niet individueel een passende temperatuur opzoeken. Kraamzeugen en op warme dagen alle varkens kunnen het te warm hebben en temperatuurstress ervaren.” “Hittestress is dus geen exces, geen uitzondering, maar de norm,” zegt Susan Hartland, directeur van Animal Rights.

Het doorfokken, de hoge stalbezettingen en het transport zijn er de voornaamste oorzaken van dat hittestress inherent is aan het systeem van industriële exploitatie van varkens. Omdat de bijna failliete varkenshouderij al jaren zo weinig mogelijk geld probeert uit te geven, is er ook geen uitzicht op verbetering. Doe niet mee aan de uitbuiting van deze dieren; kies voor een plantaardig dieet!

Bron: Animal Rights

Hoe klinkt ellende? (video)

v

Voor veel mensen die nog altijd dode varkens eten zijn de beelden die we steeds weer delen en elke keer weer ons hart breken nog altijd niet genoeg om ze te laten inzien waar ze mee bezig zijn. Welk enorm leed zij varkens aandoen doen ze te eten, door hun dode mishandelde vlees te kopen. We zeggen varkens, maar eigenlijk zijn het nog maar biggen. Doorgefokte, vetgemeste biggen die op de leeftijd van zes maanden geslacht worden.

Ellende zien helpt dus lang niet altijd, misschien maakt het meer indruk om vleeseters te laten hóren hoe ellende klinkt. Onacceptabele ellende, met miljoenen tegelijk, elke dag weer, voor vijf minuten smaakgenot. Hoe egoïstisch kun je als vleeseter zijn als dit je niets doet?

Meat the Victims; Boxtel 2019, een verslag ‘from the inside’

Hieronder kun je het verslag lezen van één van de activisten die urenlang verbleven in een varkensstal in Boxtel. Je kunt hieronder lezen hoe de situatie in werkelijkheid was, in tegenstelling van wat boeren, politici en anderen je willen laten denken, wat er in de media verkondigd werd. Ongecensureerd, één op één overgenomen, met toestemming van de schrijfster van dit verslag op A Bowl of Happiness.

18

Ik heb op mijn social media reeds foto’s en informatie gedeeld over de Meat The Victims actie in Boxtel. Er komt van het tegenfront op dit moment heel veel misinformatie en beschuldigingen, waardoor ik me genoodzaakt voel om een statement te schrijven met feitelijke informatie van deze actie. Ik wil ook graag benadrukken dat het vlees afkomstig van deze specifieke boerderij onder het beter leven keurmerk met ster in de schappen ligt en de omstandigheden door een woordvoerder “ruim boven de Europese norm” werden genoemd.

Bescherming
Beginnend bij het begin, kan ik direct uitleggen waarom het volledig onrealistisch is dat de varkens door ons besmet zouden zijn of ziek zouden zijn geworden. We zijn de stal binnengegaan met alleen onze nodige apparatuur. Over onze kleding, waarvan we zeker waren dat deze schoon was en niet gedragen was bij andere dieren in de buurt, droegen we een bioprotectie-pak. We hebben onze schoenen ontsmet en onze apparatuur schoongemaakt met desinfectiedoekjes. Deze producten hadden we aangeschaft bij een boerenwinkel en was van allerhoogste kwaliteit en specifiek voor gebruik op boerderijen.

We hebben in de tien uur dat we in de stal aanwezig waren niet gegeten of gedronken. Activisten die zieke of dode biggetjes hebben aangeraakt hebben er voor gezorgd dat ze niet meer in contact zijn gekomen met andere individuen. Overigens is er na onze actie een colonne politie een tijd naar binnen geweest zonder überhaupt hun schoenen te vegen of handen te wassen.

Daarbij zou het natuurlijk raar zijn als varkens met miniem en gedesinfecteerd menselijk contact al dood zouden gaan. De varkens lagen in hun eigen uitwerpselen, met ontstoken wonden en soms met zieke en mogelijk besmettelijke biggetjes in hun hok. In het medicijnkastje stond medicatie die een verloopdatum had van 2013, er zaten poep- en bloedspetters op de vloer en muren & er lagen lijken van biggetjes in de gang en in de hokken bij de moeders. Binnen in de stal kregen we last van onze luchtwegen en ogen, door al het stof en de sterke geur van ontlasting en ammoniak.

Stress
Veel mensen claimen dat de varkens te veel stress te verduren hebben gekregen tijdens de actie. Ik hoop met de volgende beelden dit beeld te kunnen illustreren. Veel varkens sliepen door, bijna alle biggetjes (behalve degenen die te ziek waren om op hun eigen benen te staan) bleven bij de moeders drinken, met elkaar stoeien en kwamen heel geïnteresseerd op de activisten af. Ze kwamen snuffelen en waren juist op zoek naar liefde.

Varkens zijn bizar intelligente wezens. Ik heb een tijdje in de stallen het gedrag van de biggetjes geobserveerd, maar kon met tranen in mijn ogen niet op een andere conclusie komen dan dat het gewoon roze puppy’s zijn. Ze waren onwijs blij eindelijk aandacht te krijgen en liefde te voelen.

Er was een varkentje dat we in spasmes op de grond vonden. Activisten hebben haar bij hen gezet en geknuffeld en gekalmeerd. Onze dierenarts kwam tot de conclusie dat ze een hersenvliesontsteking had en voor dood was achtergelaten; Op haar rug stond een markering om afgemaakt te worden. Rosie, bij de boer alleen bekend als nummer, heeft pas in haar laatste uren warmte en liefde gekend. Ze is overigens uiteindelijk afgemaakt door de veearts die direct na ons alle zieke biggetjes heeft geruimd.

De enige stress die de varkens hebben opgelopen was bijvoorbeeld de stress van te weinig stimulans, te zien aan bijvoorbeeld het feit dat de biggetjes op het staal van de hokken gingen knagen. Ook waren biggetjes andere baby’s aan het omgooien om te zeugen (wat natuurlijk helemaal niet gaat), omdat ze hun moeders zochten. Al deze gedragingen en het bovenstaande zijn in het volgende filmpje duidelijk te zien.

De toestand van de stallen
De blikken van de moeders spraken boekdelen en achtervolgen me nog steeds. Ze zagen er verslagen uit, hulpeloos en alsof ze alles hadden opgegeven. Dat was niet zo vreemd, omdat ze in stalen constructies vastzaten. Hun buiken vormden zich rond de stalen buizen en hun poten staken uit. Af en toe gingen ze staan, maar ze konden geen stap zetten, de enige optie was weer gaan liggen. Dit heeft er voor gezorgd dat we meerdere malen hebben moeten aanschouwen dat een biggetje verwond raakte en zelfs overleed doordat moeder moe door haar poten zakte terwijl de biggetjes onder de moeder stonden en aan het drinken waren.  al  en ze verder niets anders konden dan staan.

Er hingen papiertjes boven elk varken met informatie over de geboortedatum, verwachtingsdatum, worpdatum enzovoorts. Sommige van deze moeders hadden al zes inseminaties moeten doorstaan en stonden al drie jaar in deze constructies terwijl haar kinderen om haar heen stierven of zijn weggehaald. Er waren veel meer biggetjes dan tepels, dus werd er gevochten om de melk en over moeders heen gestormd om een tepel te bemachtigen.

Er was een stal met biggetjes van een aantal dagen oud, navelstreng nog aan de buikjes vast. Ook tussen deze biggen stonden meerdere kreupele en zieke baby’s met markeringen op hun rug (zoals ze dat ook wel bij bomen doen) om binnenkort geruimd te worden. Andere, wat ‘oudere’ biggen waren met z’n allen in een iets ruimer hok gezet. Deze biggetjes waren het meest nieuwsgierig, misten duidelijk aandacht en stimulans en waren op het staal van hun voedertrog, aan elkaars staartjes, niet-functionerende tepels en oren aan het sabbelen. Ze waren bij hun moeder weggehaald, maar misten die duidelijk nog steeds. Biggetjes worden gemiddeld zo’n vijf tot zes maanden oud voordat ze naar de slacht worden getransporteerd.

Sommige zieke biggetjes waren zonder eten en drinken aan de kant gelegd om zo een langzame dood te sterven. Anderen strompelden of lagen verslagen naast hun broertjes en zusjes en moeders in het hok. Moeders werden gedwongen om in hun gevangenis toe te kijken hoe de lijken van hun dode baby’s voor zich in het hok lagen. Ik vergeet nooit meer hoe mijn blik dat van een biggetje kruiste en hij met alle kracht die hij had al vallend en opstaand naar me toe kwam strompelen om aan mijn hand te ruiken en een aai te vragen.

Communicatie tijdens de actie
Onze eis om de bezetting af te breken was dat de media de stallen mochten betreden en opnames mocht maken. Later is er door ons geprobeerd te onderhandelen om zieke biggetjes naar buiten te mogen meenemen, te verzorgen en onder te brengen bij een opvangtehuis voor varkens. Ik las dat we volgens tegenstanders de boer en zijn vrouw hebben “gegijzeld”, maar de boer is tijdens onze actie van het erf af gegaan. Mede hierdoor en de weigering van de politie om met ons te praten zijn deze onderhandelingen uitgelopen op niets. We mochten drie zieke varkentjes naar de deur brengen, kregen toen te horen dat we er ééntje uit zouden moeten kiezen of genoegen moesten nemen met niets, hebben de hartverscheurende keuze gemaakt voor degene met rottende oren (deze had de meeste overlevingskans) en kregen toen te horen dat we geen enkel biggetje mochten redden.

De boer heeft tijdens de actie het water van de varkens afgesloten. Het water in de gang was nog operabel en we hebben op een bepaald moment een waterteam in moeten zetten om met emmers de varkens van water te voorzien. De dood van deze individuen was het voor de boer blijkbaar meer dan waard om ons een lesje te leren en werd verkozen boven de optie om de media toe te laten.

Ik hoef de acties van de protesterende, vernielende, agressieve boeren niet toe te lichten, daar deze al over het hele nieuws duidelijk in beeld is geweest, maar ik wil je het volgende vragen: Vraag je eens af of dit was gebeurd als we hadden besloten in een kas met bloemkolen te gaan zitten. Vraag je eens af waarom er nu niet massaal boeren afstand nemen van deze afschuwelijke condities en media vragen om te komen kijken naar de zogenaamde dierenliefde in hun stal. Vraag je eens af hoe het er in andere stallen aan toe gaat als dit de levende hel van “beter leven vlees” is dat “ruim boven de Europese standaard ligt”…

En vraag je vooral eens af waarom de boer tien uur bezetting in een stal, geweld tegen activisten, vernieling van auto’s, het gooien van stenen, grootschalig politieoptreden en een uitdrogingsdood van zijn dieren heeft verkozen boven toegang van de media voor een filmpje van de stallen. 

Update van de auteur (16 mei 2019)
Er is informatie afkomstig van een contactpersoon binnen de organisatie waar wordt beweerd dat het vlees afkomstig van deze boerderij een Beter Leven keurmerk zou hebben. De dierenbescherming ontkent dit op dit moment. Er bestaat op dit moment onduidelijkheid over de eigenaar van de stal en ik ben nog op zoek naar de bron van de informatie. Zodra ik meer weet zal ik deze pagina zo snel mogelijk updaten.

Undercover: Varkens in Canada

v2

Alweer is er undercover gefilmd in een varkensbedrijf en alweer wordt hiermee aangetoond hoe serieus slecht het er aan toe kan gaan in een varkensstal. Ook in deze stal in Canada ziet men weer beelden van pure dierenmishandeling.

Excelsior Hog Farm in Abbotsford, British Columbia is één van de grootste varkensbedrijven van de provincie en de eigenaar is tevens directeur van de BC Pork Producers Association.

De beelden laten dode, in ontbinding zijnde biggen zien in kisten die vlak bij de levende dieren staan en biggetjes die langzaam sterven, net buiten het bereik van hun moeder.

Er zijn varkens met enorme hernia’s of gezwellen. Sommige varkens hebben bloederige snijwonden, waarschijnlijk het gevolg van vechtende varkens in een veel te kleine ruimte.

Biggen die niet kunnen lopen kwijnen weg op een smerige vloer. Dode varkens liggen te rotten naast de hokken waar de levende dieren verblijven. Andere overleden dieren werden aangetroffen in bloederige bakken.

Meer dan 1000 moedervarkens staan het grootste gedeelte van hun leven in een kooi die amper groter is dan hun lichaam. Ze hebben niets anders te doen dan naar de muur voor zich te staren.

Alweer is er undercover gefilmd in een varkensbedrijf en alweer wordt hiermee aangetoond hoe serieus slecht het er aan toe kan gaan in een varkensstal.

Hoeveel beelden als deze zijn er nodig om je te realiseren dat jij als non-vegan verantwoordelijk bent voor dit soort onacceptabel dierenleed?

Hoeveel beelden als deze zijn er nodig om te stoppen met het consumeren van dierlijke producten?