Undercover: Het 12e PETA onderzoek naar de wolindustrie en overzicht & video’s voorgaande onderzoeken

schaap

Keer op keer heeft PETA de systematische, wijdverbreide wreedheid tegen schapen in de wereldwijde wolindustrie blootgelegd. En nog altijd worden schapen ernstig mishandeld door scheerders. Het gehaaste, ruwe scheren laat talloze schapen gewond en bloedend achter.

Dit is de vijfde keer dat PETA undercover beelden laat zien die gemaakt zijn in de Australische schapenscheerindustrie en deze keer onthult het onderzoek wreedheid tegen schapen op in totaal 43 boerderijen in Victoria, Zuid-Australië en New South Wales.

Al elf keer eerder toonde PETA via undercover onderzoek aan dat schapen ernstig worden mishandeld voor hun wol, hieronder een overzicht van deze onderzoeken.

In 2014 werd n.a.v. een undercover onderzoek door PETA extreme wreedheid tegen schapen in Australië naar buiten gebracht en zes van de betreffende scheerders gaven toe schuldig te zijn. De wolindustrie noemde deze situatie een ‘wake-up call’ en beloofde beterschap. Kort daarna werd door iemand anders op een andere locatie het zelfde soort misbruik geconstateerd.

Ook in 2014, in de Verenigde Staten, documenteerde een onderzoeker misbruik en verwaarlozing van schapen op 14 ranches in Wyoming, Colorado en Nebraska. Een scheerder draaide herhaaldelijk de nek van een schaap om tot hij brak. De scheerder boog, verdraaide en gooide zijn lichaamsgewicht op tientallen schapennekken en voorpoten en stak zijn vingers in hun ogen.

De Australische wolindustrie noemde PETA’s baanbrekende zaak 2013-2014 een “wake-up call”, maar dat was het duidelijk niet. In 2015 constateerde een onderzoeker op een boerderij in Zuid-Australië wederom ernstige mishandeling van schapen.

Ook in andere landen heeft PETA wreedheid jegens schapen gedocumenteerd, o.a. in Argentinië, waar in 2015 een onderzoeker zag dat werknemers volledig bij bewust zijnde lammeren begon te villen.

Nog een PETA-onderzoek uit 2015 van weer een andere boerderij in Argentinië onthulde dat werknemers staarten van lammeren afsneden en strakke ringen om hun scrotums zetten, allemaal zonder enige pijnverlichting.

In 2016 onthulde een PETA-onderzoek van twee enorme schapenboerderijen in Chili dat schapen die niet langer als nuttig werden beschouwd, werden verminkt en vervolgens werden gedood en gevild, soms terwijl ze nog leefden. Werknemers staken volledig bewuste schapen in de nek, waarna ze schopten en worstelden terwijl ze doodbloeden.

Kort nadat de Australische wolindustrie begin 2017 opnieuw beweerde hervormingen te hebben doorgevoerd, bezocht een andere onderzoeker een aantal bedrijven in Victoria en New South Wales. Hij zag precies hetzelfde misbruik als voorheen. Werknemers sloegen, schopten, verminkten en gooiden met schapen. De wreedheid was net zo ernstig als voorheen.

Op basis van dit bewijs hebben Victoria-ambtenaren aanklachten ingediend van dierenmishandeling en één scheerder gaf toe schuldig te zijn. Ambtenaren in Zuid-Australië hebben een strafrechtelijk onderzoek ingesteld naar de daar gedocumenteerde wreedheid.

In het begin van 2017 bezochten PETA-waarnemers een enorme schaapscheerders operatie in Utah, waar duizenden schapen elk jaar worden geschoren .

De nek van hoogdrachtige schapen werd verwrongen. Ze werden aan hun vacht getrokken en geslagen. Nadat ze waren geschoren en bijna geen wol meer hadden om ze tegen de elementen te beschermen, werden ze de woestijn in gedreven en daar achtergelaten om hun lammetjes te baren, bij  een temperatuur die daalde tot het vriespunt.

In 2018 werkte een onderzoeker op een schapenboerderij in Victoria en hij constateerde dat de boerderijmanager en werknemers aan de lopende band doodsbange lammeren verminkten. Een onderzoeker in New South Wales ontdekte dat arbeiders de bange schapen in het gezicht sloegen met scherpe metalen tondeuses.

In de zomer van 2018 onthulde een PETA Azië-onderzoek routinematig misbruik van schapen op 25 Britse boerderijen die werden bezocht door twee scherende aannemers. Werknemers sloegen de schapen in het gezicht, sloegen ze met metalen tondeuses, stonden op hun nek en sloegen hun hoofd op de vloer.

Een PETA Azië onderzoeker van de Schotse wolindustrie in 2018 documenteerde dat scheerders doodsbange schapen sloegen, op hun nek stampten en ze van scheerwagens gooiden.

Lijkt het jou dat de wolindustrie een beetje is veranderd? Ik dacht het niet, er is helaas nog altijd niets veranderd.

Kijk eens in je kast. Draag je nog steeds wol? Als dat zo is, stop daar dan alsjeblieft mee. Hoeveel meer moet je nog meer zien voordat je stopt met het dragen van wol? Hoeveel duizenden schapen moeten er worden geslagen, opengesneden, geschopt, levend gevild en gedood door hen de keel door te snijden? Het maakt niet uit waar de wol vandaan komt of welke garanties bedrijven je geven, wreedheid tegen schapen is ongebreideld in de wolindustrie.

Undercover: Nederlands kalverenslachthuis in Frankrijk

halal

Slachterij Sobeval in Frankrijk is onderdeel van de Nederlandse Van Drie groep en marktleider op het gebied van kalfsvlees.

Franse dierenwelzijnsorganisatie L214 heeft in november en december 2019 undercover onderzoek gedaan bij de slachterij.

Het resultaat is beeldmateriaal waar gruwelijke dierenmishandeling op is te zien. Ook in deze horrorfabriek gaat er van alles mis.

In dit slachthuis worden ongeveer 700 kalveren per dag geslacht wat neerkomt op 90 dieren per uur.  Het vlees van deze kalveren wordt verkocht met een dierenwelzijnskeurmerk. Er wordt hier behalve verdoofd geslacht ook halal en kosjer geslacht, onverdoofd dus.

En vooral daar gaat het fout. Zo lijden veel dieren ernstig vanwege onjuiste en onzorgvuldige werkwijze van de medewerkers. Menig dier voert een afschuwelijke doodsstrijd.

Maar ook bij het verdoofd slachten gaat het vaak gruwelijk mis omdat de verdovingsapparatuur niet altijd even goed werkt.

Veeartsen en toezichthouders doen niet wat ze zouden moeten doen, ze grijpen niet in waar nodig hoewel zij dat wettelijk verplicht zijn.

Het is onderhand wel duidelijk dat de misstanden die gefilmd worden in slachthuizen geen incidenten zijn, maar dat het in die afschuwelijke wereld van slachters ‘normaal’ wordt gevonden dat dieren extreem en onnodig lijden.

Undercover: Slachthuis voor uitgelegde leghennen, veelal met biologisch EKO-keurmerk of Beter Leven keurmerk

dronrijp
Screenshot video

Na de vreselijke beelden, die undercover gemaakt zijn in een groot varkensslachthuis, komt Ongehoord opnieuw met undercoverbeelden uit een Nederlands slachthuis. Dit keer zijn de slachtoffers kippen.

Op de beelden is te zien hoe hardhandig slachthuismedewerkers omgaan met kippen die zijn gefokt voor de productie van biologische en Beter Leven eieren en na 1,5 jaar als ‘soepkip’ worden geslacht. Ook hier is te zien hoe dieren nog bij bewustzijn zijn als zij het verdere slachtproces ingaan.

En ook hier grijpt de NVWA niet in. Door een gesprek tussen slachthuismedewerkers wordt duidelijk hoe zij over de toezichthouder denken: ‘Die we vandaag hebben is de makkelijkste die er is. Die boeit het helemaal geen reet.’

Ongehoord heeft het undercover onderzoek uitgevoerd bij W. van der Meer en zonen BV in Dronrijp. Hier komen leghennen terecht die ‘opgebruikt’ zijn in de eierindustrie. Na anderhalf jaar eieren leggen vermindert de eierproductie van leghennen, is hun gezondheidstoestand verzwakt en zijn ze voor de eierboer niet langer rendabel. De dieren worden als ‘restproduct’ afgevoerd naar slachthuizen om verwerkt te worden tot goedkope soepkippen. Bij W. Van der Meer worden circa 28.000 uitgelegde leghennen per werkdag geslacht, waaronder veel dieren met het biologisch EKO-keurmerk en het Beter Leven keurmerk van de Dierenbescherming (zowel 1, 2 als 3 sterren). De jaarproductie van het bedrijf ligt op 6 miljoen soepkippen.

In Nederlandse slachthuizen worden op jaarbasis ruim 605 miljoen vleeskuikens en bijna 18 miljoen leghennen gedood. Het slachten van kippen gaat gepaard met ernstige welzijnsproblemen zoals vang- en transportletsels, bewegingsbeperking, honger, dorst, hittestress, pijnlijke bedwelmingsmethoden en grote aantallen dieren die bij bewustzijn geslacht worden.

Nederland telt vijftien grote kippenslachterijen die gespecialiseerd zijn in het slachten van vleeskuikens. Daarnaast is er slachterij Remkes uit Epe die voornamelijk uitgelegde vleeskuikenmoederdieren slacht en W. van der Meer in Dronryp die uitgelegde leghennen slacht (hennen die eieren leggen voor menselijke consumptie). Gezien de beperkte slachtcapaciteit voor uitgelegde leghennen in Nederland worden veel leghennen levend op transport gezet naar buitenlandse slachthuizen, vooral naar België dat twee slachthuizen voor leghennen telt. Er is ook een stijgende trend om uitgelegde leghennen in Polen te laten slachten waardoor meer en meer dieren blootgesteld zijn aan bijkomende welzijnsproblemen gerelateerd aan lange afstandstransporten.

Undercover: Zo worden varkens met EKO, KDV en Beter Leven keurmerk geslacht

ongehoord
Screenshot video

Ongehoord heeft onderzoek gedaan naar varkens in slachthuizen. In de zomer van 2019 filmden we bij het diervriendelijkste slachthuis van Nederland. Ongehoord publiceert nu de resultaten van dit onderzoek.

Een undercover werknemer filmde in augustus 2019 de dagelijkse activiteiten in varkensslachthuis Westfort te Ijsselstein. Wekelijks worden hier 50.000 varkens gedood voor vleesproductie, met een tempo van 650 dieren per uur. Na Vion en Van Rooi Meat is Westfort de derde grootste varkensslachter van Nederland.

Het bedrijf is erkend door de NVWA (Nederlandse voedsel- en warenautoriteit) en gecertificeerd om varkensvlees te produceren met de keurmerken EKO (biologisch), KDV (Keten Duurzaam Varkensvlees) en Beter Leven. Westfort in IJsselsteijn levert biologisch, Beter Leven en regulier varkensvlees, onder andere aan Ekoplaza en Spar.

Het undercover onderzoek toont hoe varkens onder stressvolle omstandigheden aankomen in het slachthuis. Dagelijks worden dieren aangevoerd die ernstige gezondheidsproblemen vertonen zoals abcessen, navelbreuken, staartbijtwonden, pootgebreken, hittestress en uitputting. De varkens worden routinematig geslagen, en hardhandig aan oren en staarten beetgepakt.

Voorafgaande aan de slacht worden de varkens vergast, geëlektrocuteerd of in de kop geschoten met een penschiettoestel. Deze pijnlijke ‘bedwelmingsmethoden’ garanderen niet dat alle dieren bewusteloos zijn tijdens het slachtproces. We zien hoe een varken met opengesneden keel bij bewustzijn komt en probeert weg te rennen.

Naar aanleiding van het undercover onderzoek heeft Ongehoord in wetenschappelijke literatuur onderzocht of de beelden van Westfort representatief zijn voor de slachtsector. Uit het literatuuronderzoek blijkt dat het gefilmde dierenleed inherent is aan de werkmethoden die gangbaar zijn in alle Nederlandse en Europese varkensslachthuizen.

Jaarlijks worden in Nederland ruim zestien miljoen varkens geslacht. De transportomstandigheden, de onbekende omgeving van het slachthuis met veel beweging en lawaai, de confrontatie met onbekende mensen en soortgenoten, het opgejaagd worden en de inhumane verdovings- en dodingsmethoden in de slachthuizen leiden onvermijdelijk tot een hoge mate van stress, angst en pijn voor deze gevoelige en hoog intelligente dieren.

Lees hier de reacties van een aantal personen die, als ze echt zouden willen (…), hier een eind aan zouden kunnen maken.

Undercover: Konijnenfokkers in België

ar2

Animal Rights heeft nieuwe video beelden naar buiten gebracht die gemaakt zijn in de Vlaamse konijnenvleesindustrie. Op de beelden is goed te zien hoe de konijnen hun korte en ellendige leven moeten doorbrengen. Ze zitten dicht opeen gepakt in verrijkte kooien. In één kooi lag een vertrapt jong dat al dagen in het nest gelegen moet hebben, in een andere kooi zaten de jongen opgesloten met hun overleden moeder.

In België worden in totaal 700.000 vleeskonijnen gehouden in schuren; 400.000 dieren in parkkooien en nog eens 300.000 in verrijkte kooien.

Geen van deze dieren komen ooit buiten, ze zien geen daglicht, kunnen niet graven, hebben onvoldoende schuil- en knaagmogelijkheden, eten eenzijdig voer en leven boven hun eigen uitwerpselen. Ze worden blootgesteld aan constant lawaai van ventilatie, muziek en rammelende kooien en leven in onnatuurlijke groepsverbanden.

De klassieke batterijkooien voor konijnen waren toegelaten tot en met 31 december 2019. Animal Rights betwijfeld of er gecontroleerd is of alle gaas-bodem-systemen nu ook daadwerkelijk verdwenen zijn.

Tot en met 31 januari 2024 zijn naast de parkkooien ook nog de zogenaamde verrijkte kooien toegelaten. In Vlaanderen zouden nog slechts drie fokkers werken met verrijkte kooien, maar hierbij gaat het nog steeds om honderdduizenden dieren. De rest, zo’n 17 fokkers, zou omgeschakeld zijn naar parkkooien. Parksystemen redden echter geen konijnenlevens. Onderzoekers van Animal Rights in Nederland filmden juist het meest schokkende konijnenleed bij parkhuisvesting.

ar1

Vleeskonijnen worden niet ouder dan tien tot elf weken, de leeftijd waarop ze naar het slachthuis gebracht worden. De eerste 5 weken daarvan zitten de jongen krap behuisd bij hun moeder. Alleen de korte tweede helft van hun leven kunnen de jongen in parkkooien.

De voedsters (moederdieren) en de rammen (mannetjes die voor het sperma zorgen) zitten hun hele leven in een kleine kooi. Het woord ‘parkkonijn’ is dan ook niet meer dan een misleidende marketingtruc om mensen een goed gevoel te geven bij het kopen van een gruwelijk product.

Naar aanleiding van maatschappelijke kritiek heeft de konijnensector ingezet op ‘betere’ huisvestingssystemen met welluidende namen als ‘verrijkte kooien’ en ‘parkhuisvesting’, maar ook de nieuwere huisvestingsnormen voldoen in de verste verte niet aan de natuurlijke behoeften en gedragingen van konijnen en brengen ze de massale sterfte van konijnen in dit systeem niet naar beneden. Het meest recente rapport van EU organisatie EFSA trok als voornaamste conclusie dat de ‘experts’ en de wetenschappelijk literatuur eigenlijk nauwelijks iets weten over konijnenbehoeften en -welzijn.

De konijnenhouderij kan op geen enkele wijze voldoen aan de natuurlijke behoefte van deze dieren. Dit systeem hoeft geen verbeteringen, maar afschaffing. De enige manier om dierenleed in de konijnensector een halt toe te roepen, is ervoor kiezen om geen konijnenvlees meer te eten en deze genadeloze industrie af te schaffen.

Bron: Animal Rights

Undercover: Kannibalisme in Noord-Ierse varkensstallen

Meat The Victims heeft zeer schokkende foto’s en video opnamen gemaakt in een varkensfokkerij in Ballymena, Noord-Ierland, dat gecertificeerd was voor zijn ‘hoge kwaliteit en dierenwelzijn’.

Ernstig vervuilde stallen, overal dode dieren en kannibalisme, dat is wat de dierenrechtenactivisten onder andere aantroffen. Kannibalisme in een zeer ernstige vorm, dieren die levend aangevreten werden, dieren met enorme gaten in hun lichaam, te verschrikkelijk voor woorden.

De certificering is het bedrijf direct kwijtgeraakt en er wordt een onderzoek ingesteld.

Zoals je ziet zegt een certificering niet zo veel. Zeker zo lang er niet of nauwelijks gecontroleerd wordt is het niet veel meer dan een geweten susser voor -non-vegans.

.

Meer foto’s en een video vind je hier en hier.
Foto’s en video: Liza Blomfagra van Meat The Victims

Petitie: Pig farm Hell Hole shutdown

Undercover: Transport van piepjonge Ierse kalfjes naar o.a. Nederland

kalfjes
Afbeelding: L214 éthique et animaux

Koeien in de zuivelindustrie baren elk jaar een kalf om de melkproductie op gang te houden. De babystiertjes en een deel van de meisjes, die niet nodig zijn binnen het melkveebedrijf om zelf uitgemolken te worden, eindigen uiteindelijk als kalfsvlees.

Per jaar worden er meer dan 100.000 piepjonge kalfjes vanuit Ierland verkocht aan opfokbedrijven in landen als Spanje, Italië en Nederland. Deze kalfjes zijn tussen de twee en drie weken oud en zouden nog moeten drinken bij hun moeder.

Eerst worden de kalfjes vervoerd naar een haven in Ierland waar ze in een schip geladen worden. De overtocht naar Frankrijk duurt meer dan 18 uur. Aangekomen in een haven van het Franse Cherbourg worden de kalveren gelost en krijgen ze voedsel op een controlepost en mogen ze tot rust komen. Sommige kalfjes trekken de bootreis niet en sterven al voor ze in Frankrijk zijn aangekomen.

Als de dieren gegeten hebben worden ze in vrachtwagens geladen en vervoerd naar Spanje, Italië of Nederland. Het drinksysteem in de vrachtwagens is niet geschikt voor jonge kalveren. De dieren kunnen dus niet drinken onderweg.

Als ze op plaats van bestemming zijn gearriveerd hebben ze een reis van soms wel 50 uur achter de rug. De maximale transporttijd van niet-gespeende kalveren is 19 uur…

Nadat ze zijn aangekomen op een opfokbedrijf komen de dieren nooit meer buiten tot aan het moment dat ze naar de slacht worden vervoerd. De kalfjes worden in korte tijd vetgemest en hun ellendige leventje eindigt al na enkele maanden in een slachthuis.

iers

De Franse dierenrechtenorganisatie L214 éthique et animaux heeft vorig jaar video opnamen gemaakt op een controlepost in Tollevast, vlak bij Cherbourg. Tijdens het filmen worden er 2.500 Ierse kalveren uitgeladen die gevoed moeten worden. Ze hebben honger en ze zijn bang. De medewerkers hebben echter geen medelijden met ze. Integendeel, deze akelige typjes zijn ongeduldig en behandelen de baby’s zeer ruw. Ze worden geslagen en geschopt. Er wordt aan oren getrokken. Een dierenbeul duwt een kalf op de grond en springt bovenop het arme dier, meermaals…

Eyes on Animals en L214 hebben een aanklacht ingediend wegens dierenmishandeling.

Wat je hier ziet is geen uitzondering. Ruim honderdduizend piepjonge kalveren worden jaarlijks vanuit Ierland getransporteerd naar het vaste land van Europa, met alle gevolgen van dien.

Geen vlees eten is niet genoeg om je hiervan te distingeren. Dit ‘kalfsvlees’ is een rechtstreeks gevolg van de zuivelconsumptie. Neem in het vervolg alsjeblieft plantaardige melk, kaas, toetjes, slagroom, etc. etc. Zuivel van dieren is overbodig geworden en veroorzaakt onacceptabel dierenleed.

Teken alsjeblieft ook de petitie ‘Stop the transport of unweaned calves!’

Inmiddels heeft de Ierse minister van landbouw volgens Eyes on Animals aangekondigd dat er strenger gecontroleerd zal gaan worden op het transport van de jonge kalveren.