Undercover: Nederlands kalverenslachthuis in Frankrijk

halal

Slachterij Sobeval in Frankrijk is onderdeel van de Nederlandse Van Drie groep en marktleider op het gebied van kalfsvlees.

Franse dierenwelzijnsorganisatie L214 heeft in november en december 2019 undercover onderzoek gedaan bij de slachterij.

Het resultaat is beeldmateriaal waar gruwelijke dierenmishandeling op is te zien. Ook in deze horrorfabriek gaat er van alles mis.

In dit slachthuis worden ongeveer 700 kalveren per dag geslacht wat neerkomt op 90 dieren per uur.  Het vlees van deze kalveren wordt verkocht met een dierenwelzijnskeurmerk. Er wordt hier behalve verdoofd geslacht ook halal en kosjer geslacht, onverdoofd dus.

En vooral daar gaat het fout. Zo lijden veel dieren ernstig vanwege onjuiste en onzorgvuldige werkwijze van de medewerkers. Menig dier voert een afschuwelijke doodsstrijd.

Maar ook bij het verdoofd slachten gaat het vaak gruwelijk mis omdat de verdovingsapparatuur niet altijd even goed werkt.

Veeartsen en toezichthouders doen niet wat ze zouden moeten doen, ze grijpen niet in waar nodig hoewel zij dat wettelijk verplicht zijn.

Het is onderhand wel duidelijk dat de misstanden die gefilmd worden in slachthuizen geen incidenten zijn, maar dat het in die afschuwelijke wereld van slachters ‘normaal’ wordt gevonden dat dieren extreem en onnodig lijden.

Petities

PETITIES

Een heleboel belangrijke petities. Neem alsjeblieft even de tijd om ze allemaal te tekenen.

Ik zal proberen verlopen petities op tijd te verwijderen en nieuwe petities toe te voegen. Kom je echter een verlopen petitie tegen of weet je een (diergerelateerde) petitie die hier niet bij staat, stuur mij dan een email of pb via Facebook.

Petities van Animal Right:

.
Petities van Four Paws

.
Petities van Dier&Recht:

 

Petities van CIWF:

.

Overige petities:

 

Undercover: Transport van piepjonge Ierse kalfjes naar o.a. Nederland

kalfjes
Afbeelding: L214 éthique et animaux

Koeien in de zuivelindustrie baren elk jaar een kalf om de melkproductie op gang te houden. De babystiertjes en een deel van de meisjes, die niet nodig zijn binnen het melkveebedrijf om zelf uitgemolken te worden, eindigen uiteindelijk als kalfsvlees.

Per jaar worden er meer dan 100.000 piepjonge kalfjes vanuit Ierland verkocht aan opfokbedrijven in landen als Spanje, Italië en Nederland. Deze kalfjes zijn tussen de twee en drie weken oud en zouden nog moeten drinken bij hun moeder.

Eerst worden de kalfjes vervoerd naar een haven in Ierland waar ze in een schip geladen worden. De overtocht naar Frankrijk duurt meer dan 18 uur. Aangekomen in een haven van het Franse Cherbourg worden de kalveren gelost en krijgen ze voedsel op een controlepost en mogen ze tot rust komen. Sommige kalfjes trekken de bootreis niet en sterven al voor ze in Frankrijk zijn aangekomen.

Als de dieren gegeten hebben worden ze in vrachtwagens geladen en vervoerd naar Spanje, Italië of Nederland. Het drinksysteem in de vrachtwagens is niet geschikt voor jonge kalveren. De dieren kunnen dus niet drinken onderweg.

Als ze op plaats van bestemming zijn gearriveerd hebben ze een reis van soms wel 50 uur achter de rug. De maximale transporttijd van niet-gespeende kalveren is 19 uur…

Nadat ze zijn aangekomen op een opfokbedrijf komen de dieren nooit meer buiten tot aan het moment dat ze naar de slacht worden vervoerd. De kalfjes worden in korte tijd vetgemest en hun ellendige leventje eindigt al na enkele maanden in een slachthuis.

iers

De Franse dierenrechtenorganisatie L214 éthique et animaux heeft vorig jaar video opnamen gemaakt op een controlepost in Tollevast, vlak bij Cherbourg. Tijdens het filmen worden er 2.500 Ierse kalveren uitgeladen die gevoed moeten worden. Ze hebben honger en ze zijn bang. De medewerkers hebben echter geen medelijden met ze. Integendeel, deze akelige typjes zijn ongeduldig en behandelen de baby’s zeer ruw. Ze worden geslagen en geschopt. Er wordt aan oren getrokken. Een dierenbeul duwt een kalf op de grond en springt bovenop het arme dier, meermaals…

Eyes on Animals en L214 hebben een aanklacht ingediend wegens dierenmishandeling.

Wat je hier ziet is geen uitzondering. Ruim honderdduizend piepjonge kalveren worden jaarlijks vanuit Ierland getransporteerd naar het vaste land van Europa, met alle gevolgen van dien.

Geen vlees eten is niet genoeg om je hiervan te distingeren. Dit ‘kalfsvlees’ is een rechtstreeks gevolg van de zuivelconsumptie. Neem in het vervolg alsjeblieft plantaardige melk, kaas, toetjes, slagroom, etc. etc. Zuivel van dieren is overbodig geworden en veroorzaakt onacceptabel dierenleed.

Teken alsjeblieft ook de petitie ‘Stop the transport of unweaned calves!’

Inmiddels heeft de Ierse minister van landbouw volgens Eyes on Animals aangekondigd dat er strenger gecontroleerd zal gaan worden op het transport van de jonge kalveren.

Undercover: Onthoornen van kalfjes in de VS (+ meer info)

peta.png

PETA heeft videobeelden naar buiten gebracht die gemaakt zijn op een kalverhouderij in Porterfield, Wisconsin in de VS. Wat PETA laat zien is het onthoornen van kalveren. Onthoornen door middel van een thermocauter, een gloeiend heet apparaat dat tegen het hoofd van de kalfjes wordt gedrukt. Onthoornen zonder verdoving, zonder pijnbestrijding na de ingreep en, het meest schokkende, door een sadist die er plezier in heeft deze baby’s te pijnigen. De beelden zijn ronduit schokkend te noemen.

De sadist die je zien in de video zegt letterlijk: ‘Een plaatselijke verdoving gebruiken zou een stuk makkelijker zijn, maar dan is er geen lol aan.’ Hij zei zelfs dat het springen en schoppen van de kalfjes in nood het juist spannend maakt.

Dierenartsen en experts in de zuivelindustrie zijn het er over eens dat pijnverlichting noodzakelijk is, voor en na deze verminking. Een dierenarts heeft de beelden bekeken en zei dat de dieren in extreme nood en pijn verkeerden.

Volgens experts hechten de hoornknoppen zich aan de schedel wanneer een kalf ongeveer acht weken oud is. Worden ze na die leeftijd onthoornd kunnen er gaten in de sinussen komen wat bloedingen en infecties kan veroorzaken.

In de video zie je dat de sadist een kalfje onder handen neemt waarbij hij zegt dat dit een van de twaalf weken oude kalveren is en dat het bij hen langer duurt omdat de hoornknoppen groter zijn.

PETA heeft de beelden voorgelegd aan de instanties met het verzoek een strafrechtelijk onderzoek te beginnen.

Onthoornen gebeurt ook in Nederland. Er wordt met een thermocauter door de huid van het kalf heen gebrand om de hoornlaag weg te nemen. In ons land is het echter wel verplicht het kalf een plaatselijke verdoving toe te laten dienen door een dierenarts. Pijnbestrijding nadien is niet verplicht, maar veel veehouders schijnen hier wel aan te doen. Onthoornen mag in Nederland tot de leeftijd van twee maanden en de veehouder mag de ingreep zelf uitvoeren. Hopelijk mogen we er op vertrouwen dat Nederlandse veeboeren zich aan de wet houden. (bron en meer info)

De hoorns horen bij de koe, ze zitten er niet voor niets. Zo beschermen de hoorns de zenuwuiteinden en door ze weg te halen vermindert de vitaliteit van het dier en de tastzin gevoeligheid. Onthoornen zorgt voor algehele matheid en vermoeidheid en het verslechtert hun richtingsgevoel. (bron en meer info)

En dan de vraag waarom die hoorns zo nodig weg moeten…
Dat wordt gedaan om te voorkomen dat koeien elkaar (en de veehouder) verwonden. Echter, bij voldoende leefruimte en welzijn zullen koeien dit minder snel doen. Veeboeren kiezen helaas meestal voor de makkelijkste (en goedkoopste) weg.

Onthoornen gebeurt door wegbranden (jonge dieren) of afzagen van de hoorns (oudere dieren).

Een interessante artikel (essay) ‘De koe en haar hoorns’

Undercover: De waarheid achter Australisch ‘scharrelvlees’

ausie

Wat er gebeurt met vee op de uitgestrekte outback-stations (zeer grote boerenbedrijven) in Australië is nog nooit eerder getoond. Dierenrechtenorganisatie Sentient brengt afschuwelijke beelden naar buiten, gemaakt op van één van de outback-stations.

Wreedheid is wijdverbreid en geaccepteerd. Wetten staan ​​toe dat dieren worden onderworpen aan misbruik en waar wetten van toepassing zijn, is er geen toezicht om naleving te garanderen.

Runderen worden verkocht aan de live-export handel. De dieren worden wreed verscheept naar bestemmingen in Zuidoost-Azië of het Midden-Oosten. Of ze worden geslacht in Australië waarna het vlees wordt geconsumeerd door nietsvermoedende lokale of internationale klanten. Over de hele wereld eten mensen dieren uit Australië, misleid door de mythe van met gras gevoede scharreldieren, die goed verzorgd worden en een goed leven leiden.

Werknemers mishandelen dieren door ze in het gezicht te schoppen en te slaan, op hun rug te springen, ze met een stok te slaan en meer. De verantwoordelijke voor dierenwelzijn in het station schopte een kalf in het gezicht en sloeg hem meerdere keren. Deze persoon zegt dat hij mensen die hier bezwaar tegen hebben dierenwelzijnsmanagers noemt.

De hoorns worden afgesneden zonder verdoving of pijnstillers. ‘Te duur, teveel gedoe. Het is een spel met getallen’, legt een van de werknemers uit. Onthoornen zonder pijnverlichting is legaal in Australië.

Veel zieke en gewonde runderen sterven zonder hulp en zonder veterinaire tussenkomst. Baby-kalveren van koeien die zijn gestorven (bijvoorbeeld nadat ze naar het slachthuis zijn gestuurd) worden als waardeloos beschouwd en laten ze langzaam sterven van de honger.

Bron: Sentient

Zoom-Camera Drone beelden melkveebedrijf VS: De waanzin van zuivel

Deze diashow vereist JavaScript.

Een standaard melkveebedrijf in de VS… Duizenden koeien en kalveren worden hier gehouden in erbarmelijke omstandigheden. De koeien lopen in de modder en hun eigen ontlasting. Ze worden meerdere keren per dag aangesloten aan machines om hun moedermelk af te nemen.

De moedermelk die bedoeld is voor hun baby’s. De baby’s die jaar na jaar geboren worden om de melkproductie op gang te houden. De baby’s die direct na hun geboorte worden weggehaald bij hun moeder. De baby’s die maanden lang opgesloten blijven in een krap hok.

Totdat ze hun moeder moeten vervangen die niet meer genoeg melk produceert. En daarom word geslacht.

Zembla: ‘Het gouden kalf’

zembla

In Nederland eten we nauwelijks kalfsvlees. Per jaar 1,3 kilo per persoon, in vergelijking met 36,5 kilo varkensvlees en 22,1 kilo kip. Toch is Nederland de grootste kalfsvleesproducent van Europa. De wereldmarktleider op het gebied van kalfsvleesproductie is het Nederlandse bedrijf de VanDrie Group, met een jaaromzet van zo’n twee miljard euro.

Het overgrote deel van het hier geproduceerde kalfsvlees gaat op export naar Midden- en Zuid-Europa. Daar is ons kalfsvlees een veel gevraagde delicatesse. En ook in China worden nieuwe afzetmarkten aangeboord. Om aan alle vraag te voldoen, importeert Nederland jaarlijks zo’n 800.000 kalveren uit het buitenland, en de import groeit. Intussen maken deskundigen zich zorgen over de effecten van deze diertransporten. Hoe groot is de kans dat de dieren ziektes meenemen naar Nederland? En wat betekent dit voor het dierenwelzijn?

Dit jaar presenteerde minister Schouten van Landbouw haar visie op de veehouderij. Die moet “waardevol voedsel produceren met zo min mogelijk effecten op natuur, milieu en klimaat.” ZEMBLA onderzoekt: hoe duurzaam is de kalverhouderij?

Klik hier of op de afbeelding om de uitzending over de kalverhouderij van Zembla te bekijken.