Zoom-Camera Drone beelden melkveebedrijf VS: De waanzin van zuivel

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Een standaard melkveebedrijf in de VS… Duizenden koeien en kalveren worden hier gehouden in erbarmelijke omstandigheden. De koeien lopen in de modder en hun eigen ontlasting. Ze worden meerdere keren per dag aangesloten aan machines om hun moedermelk af te nemen.

De moedermelk die bedoeld is voor hun baby’s. De baby’s die jaar na jaar geboren worden om de melkproductie op gang te houden. De baby’s die direct na hun geboorte worden weggehaald bij hun moeder. De baby’s die maanden lang opgesloten blijven in een krap hok.

Totdat ze hun moeder moeten vervangen die niet meer genoeg melk produceert. En daarom word geslacht.

Zembla: ‘Het gouden kalf’

zembla

In Nederland eten we nauwelijks kalfsvlees. Per jaar 1,3 kilo per persoon, in vergelijking met 36,5 kilo varkensvlees en 22,1 kilo kip. Toch is Nederland de grootste kalfsvleesproducent van Europa. De wereldmarktleider op het gebied van kalfsvleesproductie is het Nederlandse bedrijf de VanDrie Group, met een jaaromzet van zo’n twee miljard euro.

Het overgrote deel van het hier geproduceerde kalfsvlees gaat op export naar Midden- en Zuid-Europa. Daar is ons kalfsvlees een veel gevraagde delicatesse. En ook in China worden nieuwe afzetmarkten aangeboord. Om aan alle vraag te voldoen, importeert Nederland jaarlijks zo’n 800.000 kalveren uit het buitenland, en de import groeit. Intussen maken deskundigen zich zorgen over de effecten van deze diertransporten. Hoe groot is de kans dat de dieren ziektes meenemen naar Nederland? En wat betekent dit voor het dierenwelzijn?

Dit jaar presenteerde minister Schouten van Landbouw haar visie op de veehouderij. Die moet “waardevol voedsel produceren met zo min mogelijk effecten op natuur, milieu en klimaat.” ZEMBLA onderzoekt: hoe duurzaam is de kalverhouderij?

Klik hier of op de afbeelding om de uitzending over de kalverhouderij van Zembla te bekijken.

‘Drop Dairy’; De realiteit van de zuivelindustrie

kalfjes.jpg

In deze korte documentaire, uit een campagne van Animal Liberation en Animal Liberation TAS, wordt getoond wat het betekent om een melkkoe te zijn in de zuivelindustrie. Deze documentaire gaat over de Australische zuivelindustrie, maar in Nederland gaat het niet veel anders.

Je ziet beelden van koeien die een kalf krijgen en het weer kwijtraken. Kalfjes in de zuivelindustrie worden alleen geboren om de productie van moedermelk van de koeien op gang te houden. De kalfjes worden een paar uur na hun geboorte bij hun moeder weggehaald.

Vervolgens zie je wat er met de meeste van deze paar dagen oude kalfjes gebeurt, ze gaan naar het slachthuis. De moeders worden gemolken om de moedermelk te kunnen verkopen voor menselijke consumptie. Een jaar later zullen zij weer een kalf baren, wat hen weer wordt afgenomen.

Na een paar jaar zijn de melkkoeien op en versleten en worden zelf naar het slachthuis getransporteerd.

Let wel, dit is geen documentaire over vermeende misstanden, het is een documentaire over de realiteit, de legale manier van werken in de zuivelindustrie. De zuivelindustrie an sich is al één grote misstand.

Brianna en Winter, gered van de dood

b123

Midden in een nacht in december 2018 springt een koe op een drukke snelweg in Amerika uit de vrachtwagen die haar naar een slachthuis zou moeten brengen. De politie ziet kans haar veilig te stellen, maar weet niet goed wat ze nu met haar aan moeten. Brian, één van de agenten, belt zijn vriend Mike van ‘Skylands Animal Sanctuary And Rescue’, een locatie waar landbouwdieren worden opgevangen. Mike komt meteen en hij kalmeert de koe, daarna neemt hij haar mee naar haar ‘for ever home’.

De dappere koe, die de naam Brianna krijgt, blijkt tijdens de controle van de dierenarts aan haar ontsnapping slechts enkele, niet ernstige verwondingen te hebben overgehouden, maar ze blijkt ook hoogzwanger te zijn. Slechts twee dagen na haar ontsnapping bevalt ze van een gezond kalf. Het meisje krijgt de naam Winter. Het moederinstinct van Brianna heeft haar baby en haarzelf gered van de dood.

Deze mamakoe was overigens pas twee jaar oud…

Twee jaar oud en hoogzwanger… en onderweg naar het slachthuis. Dit is de zuivelindustrie.

Gelukkig zijn er wereldwijd steeds meer goede mensen die dieren opvangen die weten te ontsnappen aan de veeindustrie. Dit is slechts één voorbeeld van één situatie bij één opvang.

Undercover: Kalvermesterij in Amerika

kalveren1

In juni dit jaar kon je op VATD-blog zien en lezen hoe slecht er met dieren omgegaan wordt bij één van de grootste zuivelbedrijven in de Verenigde Staten, Fair Oaks Farm in Fair Oaks, Indiana (VS). De undercoveropnamen van de organisatie Animal Recovery Mission (ARM) spraken voor zich.

ARM heeft nu undercover gemaakte video opnamen naar buiten gebracht van een kalvermesterij die onder andere stierkalfjes van Fair Oaks Farm vetmest. Deze kalvermesterij, Strauss Vel Feeds in North Manchester, herbergt maar liefst 30.000 vleeskalveren.

De beelden laten zien dat ook in dit bedrijf van alles mis gaat en de kalfjes er in een hel leven. Zo worden ze 20 uur per dag in het donker gehouden en worden ventilatoren uitgelaten om kosten te besparen. De kalfjes staan acht weken in een piepkleine krat zonder enige bewegingsvrijheid of afleiding en dus vrijwel altijd in het donker. De temperatuur loopt soms op tot 38 graden omdat er niet geventileerd wordt.

Veel van de kalfjes in dit megabedrijf zijn ziek of gewond. Hierdoor en vanwege uitdroging of oververhitting sterven er soms wel 20 kalfjes per dag. Een dierenarts is in de tijd dat de onderzoeker, die als kalverenverzorger was aan genomen, aanwezig was nooit gezien. Medicatie wordt illegaal toegediend door niet hiervoor gekwalificeerde medewerkers.

Kalfjes die bijna dood zijn krijgen geen medicatie, voedsel of water meer of worden uit de krat gehaald en in het gangpad gelegd zodat er een nieuw kalfje in de krat geplaatst kan worden.

De medewerker van ARM, een gepensioneerde hulpsheriff, heeft ook gezien hoe kalveren hardhandig in trailers gegooid worden.

Welkom in de wereld van het kalfsvlees. De hele kalfsvleesindustrie is een rechtstreeks gevolg van de zuivelindustrie. Melkkoeien moeten elk jaar een kalf baren om de melkproductie in stand te houden. De helft van de geboren kalfjes is stier en dus niet nuttig voor de melkveehouder. Deze stierkalfjes komen daarom veelal terecht in kalvermesterijen als deze.

Undercover: Biologisch melkveebedrijf in Amerika

bio2

Een vier maanden durend undercover onderzoek bij een groot Amerikaans biologisch melkveebedrijf, Natural Prairie Dairy in Texas, toont aan dat ‘biologisch’ niet automatisch ‘diervriendelijk’ betekent.

De onderzoekers van Animal Recovery Mission (ARM) troffen op dit bedrijf dezelfde ellende aan als wat zij tijdens eerdere onderzoeken bij niet-biologische melkveebedrijven hebben gezien.

Sterker nog, ARM heeft afschuwelijke beelden naar buiten gebracht van zeer ernstige dierenmishandeling, wreedheid en verwaarlozing. Koeien werden geschopt, geslagen, gestoken met een schroevendraaier en hardhandig weggesleept wanneer ze door ziekte en vermoeidheid niet meer konden staan. Koeien worden herhaaldelijk gewelddadig geïnsemineerd en kalfjes worden direct na hun geboorte weggenomen van hun moeder.

Behalve de onacceptabele dierkwelling die hier plaatsvindt overtreden de medewerkers ook de richtlijnen voor de certificering van biologisch zuivel. Consumenten betalen voor biologische zuivel meer geld dan voor de conventionele zuivelproducten. Biologische bedrijven worden geacht beter te zorgen voor hun dieren, het milieu en de consument en daar vertrouwt de consument dus op. Blijkbaar ten onrechte.

Natural Prairie Dairy houdt in totaal meer dan 25.000 koeien op vier verschillende locaties en levert aan een groot aantal retailers.

Het volledige rapport van ARM kun je hier lezen.

Onacceptabel leed EU kalverenvervoer naar Israël

kalveren

De onderzoekers van Animal Welfare Foundation (AWF) en Israel Against Live Shipments (IALS) volgen één van de dagelijkse lange afstandstranssporten van kalveren en doen een verschrikkelijke ontdekking.

De dieren zijn hun lange reis begonnen in Litouwen en moeten twee weken later aankomen in Israël waar ze in opfokbedrijven zullen worden vetgemest. Ze worden maar liefst 1.700 km in veewagens vervoerd naar Slovenië of Kroatië waar ze aan boord gaan van een schip en aan een lange zeereis naar Israël beginnen.

Tijdens het volgen van twee veewagens met kalveren ziet het team van AWF en IALS een been van een kalf uit de wagen steken en ze bellen direct de TD, de Road Traffic Inspection (wegpolitie) in Polen.

Nadat de politie het transport heeft stilgezet zijn ze verbijsterd over wat ze aantreffen in de veewagens. Er worden inspecteurs opgeroepen die meerdere overtredingen vaststellen.

De kalveren werden vervoerd in extreem slechte omstandigheden. De wagens waren overvol, de dieren lagen in een dikke laag mest, ze hadden veel last van het hoge ammoniak niveau en ze leden aan honger en dorst.

Sommige dieren waren inmiddels al gestorven, anderen waren zo uitgeput dat ze aan hun benen uit de wagens moesten worden gesleept.

De chauffeurs werden verplicht om de dieren 24 uur te laten bijkomen in een stal. Daarna mochten ze helaas weer verder met het transport. Met drie wagens in plaats van twee.

Bij de aankomst van de kalveren in de haven zien de onderzoekers weer meerdere zeer zwakke en uitgeputte dieren. En dan begint de zeereis. Ook aan boord zullen dieren sterven, hun dode lichaam wordt gewoonlijk over boord gegooid.

Aangekomen in Israël worden de dieren weer in veewagens gedreven en vervoerd naar locaties waar ze een maand in quarantaine worden gehouden voordat ze verder vervoerd worden naar mestbedrijven.

De bevindingen van deze reis tonen wederom aan dat dieren onacceptabel lijden tijdens lange afstandstransport en dat hier per direct een einde aan moet komen.

Petitie 1  Petitie 2