Undercover: ‘Diervriendelijke’ eieren in Californië

emma

In 2008 werd in Californië een wet aangenomen die o.a. het opsluiten van landbouwdieren in kooien op dusdanige manier dat zij niet voldoende ruimte hebben verbiedt. Er is echter niet veel veranderd voor de dieren, de wet wordt niet nageleefd en er wordt niet gecontroleerd.

Een leghennenbedrijf dat haar eieren verkoopt als diervriendelijk bleek het niet zo nou te nemen met dierenwelzijn. Dierenrechten activisten van Direct Action Everywhere (DxE) laten in de video zien dat de hennen opgesloten zitten in overvolle, smerige kooien en dat veel dieren ziek of (zo goed als) dood zijn.

DxE neemt één van de hennen mee die het overduidelijk niet lang meer zal maken, ze noemden haar Emma. Dit hennetje was hooguit tien weken oud en was al zo ziek en verzwakt dat zij niet meer op haar pootjes kon staan. Ze hield haar oogjes dicht terwijl andere hennen over haar heen liepen.

Met heel veel zorg en liefde komt Emma er weer boven op. Miljoenen andere dieren hebben minder geluk en worden gedwongen in afschuwelijk omstandigheden te leven en te sterven, wet of geen wet.

Geloof niet in de fabels van diervriendelijke producten. Geen enkel dier wil geëxploiteerd worden en veelal is het etiket ‘diervriendelijk’ niets meer dan een etiket.

Advertenties

Het Batibo Cat Meat Eating Festival in Kameroen

ka

Niet alleen in de Aziatische landen worden honden- en kattenvlees gegeten, ook in diverse landen in Afrika is dit het geval, bijvoorbeeld in Kameroen. Dit land ligt ten oosten van Nigeria, waar overigens ook honden- en kattenvlees gegeten worden.

In Batibo en zeker nog tien dorpen in Kameroen wordt rond Kerst de huiskat gedood en opgegeten. Ze eten de kat die ze als huisdier hebben gehouden omdat ze als de dood zijn gekrabd of gebeten worden wanneer ze wilde kat zouden doden.

Behalve rond Kerst wordt ook kat gegeten tijdens het Batibo Festival in mei / juni. Het eten van kattenvlees wordt dan gegeten als brenger van geluk en gezondheid. Wanneer een kat krabt brengt dat ongeluk.

De kat wordt in een jutte zak gestopt en met een stuk hout doodgeslagen. Daarna wordt het gevild en geroosterd.

Alleen al tijdens de Kerst worden in Kameroen meer dan 19.000 katten gegeten. Ook in Nigeria, Ivoorkust, Ghana, Liberia en Togo eet men honden en katten.

Bron info

Meat the Victims; Boxtel 2019, een verslag ‘from the inside’

Hieronder kun je het verslag lezen van één van de activisten die urenlang verbleven in een varkensstal in Boxtel. Je kunt hieronder lezen hoe de situatie in werkelijkheid was, in tegenstelling van wat boeren, politici en anderen je willen laten denken, wat er in de media verkondigd werd. Ongecensureerd, één op één overgenomen, met toestemming van de schrijfster van dit verslag op A Bowl of Happiness.

18

Ik heb op mijn social media reeds foto’s en informatie gedeeld over de Meat The Victims actie in Boxtel. Er komt van het tegenfront op dit moment heel veel misinformatie en beschuldigingen, waardoor ik me genoodzaakt voel om een statement te schrijven met feitelijke informatie van deze actie. Ik wil ook graag benadrukken dat het vlees afkomstig van deze specifieke boerderij onder het beter leven keurmerk met ster in de schappen ligt en de omstandigheden door een woordvoerder “ruim boven de Europese norm” werden genoemd.

Bescherming
Beginnend bij het begin, kan ik direct uitleggen waarom het volledig onrealistisch is dat de varkens door ons besmet zouden zijn of ziek zouden zijn geworden. We zijn de stal binnengegaan met alleen onze nodige apparatuur. Over onze kleding, waarvan we zeker waren dat deze schoon was en niet gedragen was bij andere dieren in de buurt, droegen we een bioprotectie-pak. We hebben onze schoenen ontsmet en onze apparatuur schoongemaakt met desinfectiedoekjes. Deze producten hadden we aangeschaft bij een boerenwinkel en was van allerhoogste kwaliteit en specifiek voor gebruik op boerderijen.

We hebben in de tien uur dat we in de stal aanwezig waren niet gegeten of gedronken. Activisten die zieke of dode biggetjes hebben aangeraakt hebben er voor gezorgd dat ze niet meer in contact zijn gekomen met andere individuen. Overigens is er na onze actie een colonne politie een tijd naar binnen geweest zonder überhaupt hun schoenen te vegen of handen te wassen.

Daarbij zou het natuurlijk raar zijn als varkens met miniem en gedesinfecteerd menselijk contact al dood zouden gaan. De varkens lagen in hun eigen uitwerpselen, met ontstoken wonden en soms met zieke en mogelijk besmettelijke biggetjes in hun hok. In het medicijnkastje stond medicatie die een verloopdatum had van 2013, er zaten poep- en bloedspetters op de vloer en muren & er lagen lijken van biggetjes in de gang en in de hokken bij de moeders. Binnen in de stal kregen we last van onze luchtwegen en ogen, door al het stof en de sterke geur van ontlasting en ammoniak.

Stress
Veel mensen claimen dat de varkens te veel stress te verduren hebben gekregen tijdens de actie. Ik hoop met de volgende beelden dit beeld te kunnen illustreren. Veel varkens sliepen door, bijna alle biggetjes (behalve degenen die te ziek waren om op hun eigen benen te staan) bleven bij de moeders drinken, met elkaar stoeien en kwamen heel geïnteresseerd op de activisten af. Ze kwamen snuffelen en waren juist op zoek naar liefde.

Varkens zijn bizar intelligente wezens. Ik heb een tijdje in de stallen het gedrag van de biggetjes geobserveerd, maar kon met tranen in mijn ogen niet op een andere conclusie komen dan dat het gewoon roze puppy’s zijn. Ze waren onwijs blij eindelijk aandacht te krijgen en liefde te voelen.

Er was een varkentje dat we in spasmes op de grond vonden. Activisten hebben haar bij hen gezet en geknuffeld en gekalmeerd. Onze dierenarts kwam tot de conclusie dat ze een hersenvliesontsteking had en voor dood was achtergelaten; Op haar rug stond een markering om afgemaakt te worden. Rosie, bij de boer alleen bekend als nummer, heeft pas in haar laatste uren warmte en liefde gekend. Ze is overigens uiteindelijk afgemaakt door de veearts die direct na ons alle zieke biggetjes heeft geruimd.

De enige stress die de varkens hebben opgelopen was bijvoorbeeld de stress van te weinig stimulans, te zien aan bijvoorbeeld het feit dat de biggetjes op het staal van de hokken gingen knagen. Ook waren biggetjes andere baby’s aan het omgooien om te zeugen (wat natuurlijk helemaal niet gaat), omdat ze hun moeders zochten. Al deze gedragingen en het bovenstaande zijn in het volgende filmpje duidelijk te zien.

De toestand van de stallen
De blikken van de moeders spraken boekdelen en achtervolgen me nog steeds. Ze zagen er verslagen uit, hulpeloos en alsof ze alles hadden opgegeven. Dat was niet zo vreemd, omdat ze in stalen constructies vastzaten. Hun buiken vormden zich rond de stalen buizen en hun poten staken uit. Af en toe gingen ze staan, maar ze konden geen stap zetten, de enige optie was weer gaan liggen. Dit heeft er voor gezorgd dat we meerdere malen hebben moeten aanschouwen dat een biggetje verwond raakte en zelfs overleed doordat moeder moe door haar poten zakte terwijl de biggetjes onder de moeder stonden en aan het drinken waren.  al  en ze verder niets anders konden dan staan.

Er hingen papiertjes boven elk varken met informatie over de geboortedatum, verwachtingsdatum, worpdatum enzovoorts. Sommige van deze moeders hadden al zes inseminaties moeten doorstaan en stonden al drie jaar in deze constructies terwijl haar kinderen om haar heen stierven of zijn weggehaald. Er waren veel meer biggetjes dan tepels, dus werd er gevochten om de melk en over moeders heen gestormd om een tepel te bemachtigen.

Er was een stal met biggetjes van een aantal dagen oud, navelstreng nog aan de buikjes vast. Ook tussen deze biggen stonden meerdere kreupele en zieke baby’s met markeringen op hun rug (zoals ze dat ook wel bij bomen doen) om binnenkort geruimd te worden. Andere, wat ‘oudere’ biggen waren met z’n allen in een iets ruimer hok gezet. Deze biggetjes waren het meest nieuwsgierig, misten duidelijk aandacht en stimulans en waren op het staal van hun voedertrog, aan elkaars staartjes, niet-functionerende tepels en oren aan het sabbelen. Ze waren bij hun moeder weggehaald, maar misten die duidelijk nog steeds. Biggetjes worden gemiddeld zo’n vijf tot zes maanden oud voordat ze naar de slacht worden getransporteerd.

Sommige zieke biggetjes waren zonder eten en drinken aan de kant gelegd om zo een langzame dood te sterven. Anderen strompelden of lagen verslagen naast hun broertjes en zusjes en moeders in het hok. Moeders werden gedwongen om in hun gevangenis toe te kijken hoe de lijken van hun dode baby’s voor zich in het hok lagen. Ik vergeet nooit meer hoe mijn blik dat van een biggetje kruiste en hij met alle kracht die hij had al vallend en opstaand naar me toe kwam strompelen om aan mijn hand te ruiken en een aai te vragen.

Communicatie tijdens de actie
Onze eis om de bezetting af te breken was dat de media de stallen mochten betreden en opnames mocht maken. Later is er door ons geprobeerd te onderhandelen om zieke biggetjes naar buiten te mogen meenemen, te verzorgen en onder te brengen bij een opvangtehuis voor varkens. Ik las dat we volgens tegenstanders de boer en zijn vrouw hebben “gegijzeld”, maar de boer is tijdens onze actie van het erf af gegaan. Mede hierdoor en de weigering van de politie om met ons te praten zijn deze onderhandelingen uitgelopen op niets. We mochten drie zieke varkentjes naar de deur brengen, kregen toen te horen dat we er ééntje uit zouden moeten kiezen of genoegen moesten nemen met niets, hebben de hartverscheurende keuze gemaakt voor degene met rottende oren (deze had de meeste overlevingskans) en kregen toen te horen dat we geen enkel biggetje mochten redden.

De boer heeft tijdens de actie het water van de varkens afgesloten. Het water in de gang was nog operabel en we hebben op een bepaald moment een waterteam in moeten zetten om met emmers de varkens van water te voorzien. De dood van deze individuen was het voor de boer blijkbaar meer dan waard om ons een lesje te leren en werd verkozen boven de optie om de media toe te laten.

Ik hoef de acties van de protesterende, vernielende, agressieve boeren niet toe te lichten, daar deze al over het hele nieuws duidelijk in beeld is geweest, maar ik wil je het volgende vragen: Vraag je eens af of dit was gebeurd als we hadden besloten in een kas met bloemkolen te gaan zitten. Vraag je eens af waarom er nu niet massaal boeren afstand nemen van deze afschuwelijke condities en media vragen om te komen kijken naar de zogenaamde dierenliefde in hun stal. Vraag je eens af hoe het er in andere stallen aan toe gaat als dit de levende hel van “beter leven vlees” is dat “ruim boven de Europese standaard ligt”…

En vraag je vooral eens af waarom de boer tien uur bezetting in een stal, geweld tegen activisten, vernieling van auto’s, het gooien van stenen, grootschalig politieoptreden en een uitdrogingsdood van zijn dieren heeft verkozen boven toegang van de media voor een filmpje van de stallen. 

Update van de auteur (16 mei 2019)
Er is informatie afkomstig van een contactpersoon binnen de organisatie waar wordt beweerd dat het vlees afkomstig van deze boerderij een Beter Leven keurmerk zou hebben. De dierenbescherming ontkent dit op dit moment. Er bestaat op dit moment onduidelijkheid over de eigenaar van de stal en ik ben nog op zoek naar de bron van de informatie. Zodra ik meer weet zal ik deze pagina zo snel mogelijk updaten.

Waarom je nooit kasjmier moet kopen (+video)

geit

PETA-Azië heeft opnieuw een onderzoek gedaan naar de kasjmier industrie in China en Mongolië. Deze twee landen zijn samen verantwoordelijk voor 90% van de productie van kasjmier.

Er worden miljoenen Kasjmier geiten gefokt in China en Mongolië. Deze geiten produceren een warme vacht om zichzelf te beschermen tegen de zeer lage temperaturen. Helaas worden ze vaak midden in de winter geschoren, juist wanneer ze hun vacht het hardst nodig hebben. Als gevolg daarvan sterven veel geiten aan onderkoeling.

Een geit heeft gemiddeld slechts 240 gram haar. Dat houdt in dat het haar van zes geiten nodig is om één kasjmieren jas te produceren.

Hoe komt men aan dat haar dan? Worden de geiten voorzichtig geschoren?

Helaas is dit niet het geval. De geiten worden op zeer hardhandige wijze behandeld. De wol wordt voornamelijk verkregen door de geiten te ‘kammen’. Dat is niet zo onschuldig als je misschien zou denken… In feite wordt het haar er met een grote metalen kam gewoon uitgetrokken. Deze ruwe behandeling brengt uiteraard veel pijn en paniek teweeg bij de geiten. Wanneer een geit gewond raakt door de behandelingen wordt de wond ‘verzorgd’ door er wijn overheen te gooien.

Wanneer de geiten niet nuttig meer bevonden worden voor de kasjmier industrie worden ze gedood. Hun vlees en huid wordt dan weer verkocht.

De onderzoekers waren er in een Chinees slachthuis getuigen van dat geiten met hamers op de kop werden geslagen en, nog steeds levend, in de keel werden gestoken om dood te bloeden.

Ook in Mongolië werd een slachthuis bezocht waar zij moesten toekijken hoe een werknemer langzaam de keel van en doodsbange geit aan het doorsnijden was. Daarna duurde het enkele minuten voordat het die was doodgebloed. Dit is de normale procedure in Mongolië.

Zie ook: Kasjmir: product van mishandelde geiten

Canned hunting en knuffelfarms (+video)

ch1

Canned hunting betekent letterlijk vertaald “ingeblikt jagen” en dat is ook wat het is. Een jager kan in een afgesloten (klein) gebied een dier doodschieten. Deze dieren zijn hiertoe speciaal gefokt en veelal tam. Wat betekent dat ze goed benaderbaar zijn voor de jager. Deze weet dus ook zeker dat hij met een trofee thuiskomt. Vandaar de term canned hunting: kant en klaar/ingeblikt jagen.

Traditionele jagers zijn veelal tegen deze vorm van jagen omdat volgens hen jagen een ‘sport’ is. Het dier moet altijd de kans hebben te ontsnappen en de jager moet behendig zijn om het dier te kunnen vinden en doden. Dat kan ook betekenen dat je met lege handen thuiskomt. Dat is bij canned hunting niet het geval. De jager komt altijd met een trofee thuis.

Canned hunting gebeurt op vele plaatsen in de wereld. Bijvoorbeeld in the USA en in Afrika. Vooral Zuid-Afrika is berucht vanwege deze vorm van jagen. Hier is de bejaagde over het algemeen de leeuw. Zuid-Afrika heeft de twijfelachtige eer het land te zijn met de meeste canned hunting-leeuwen binnen haar landsgrenzen. Vooral in de provincies Freestate en North West zijn canned hunting farms te vinden. Hoewel dus ook andere dieren zoals luipaarden, neushoorns en cheetah’s slachtoffer zijn in de canned hunting industrie, is vooral de leeuw populair. Vandaar dat we hieronder ingaan op de situatie van de canned hunting leeuw in Zuid-Afrika.

ch4

Bij canned hunting worden dieren speciaal gefokt voor de jacht. Er zijn canned hunting neushoorns, cheetah’s, luipaarden maar in Zuid-Afrika vooral leeuwen. Leeuwinnen worden een soort van legbatterijen waarbij ze regelmatig welpjes voortbrengen. Deze welpen worden snel bij de moeder weggehaald waardoor de leeuwin weer snel krols wordt en dus weer bereid is te paren. Met als gevolg weer nieuwe welpjes. Jagers betalen meer geld voor een mannelijke leeuw waardoor het voorkomt dat vrouwelijke welpen na geboorte direct gedood worden.

De canned hunting-industrie is een ondoorzichtige industrie en cijfers zijn lastig verkrijgbaar. Schattingen in 2014 zijn dat er 8.000 gefokte leeuwen leven. De meeste van hen zijn speciaal gefokt voor de canned hunting-industrie.

Er zijn in Zuid-Afrika ca. 160 plaatsen waar leeuwen gefokt worden voor de canned hunting-industrie. Cijfers geven aan dat tussen 2008 en 2012, vanuit Zuid Afrika 1060 leeuwen trofees geïmporteerd werden in Europa en 2197 in de VS. Dat aantal neemt alleen maar toe. Het gaat hier hoofdzakelijk om speciaal voor de jacht gefokte leeuwen. Omdat een leeuw pas geschoten wordt als hij volwassen is, kost de leeuw de fokker tot die tijd geld. Vandaar dat de dieren als ze jong zijn, worden ingezet als knuffelwelp op knuffelfarms. Dit zijn plaatsen waar je als toerist of vrijwilliger in nauw contact kunt komen met deze, over het algemeen jonge, dieren. Je kunt met ze knuffelen, ze de fles geven en als ze minder knuffelbaar worden, met ze wandelen. Als vrijwilliger betaal je al snel EUR 500,- per week om op zo’n project te mogen werken. Als toerist betaal je gemiddeld EUR 10,- voor een fotomoment. Het is dus big business als je nagaat dat dagelijks hordes toeristen en vrijwilligers dit soort projecten bezoekt.

ch3

Als de leeuw te groot en dus te gevaarlijk wordt hiervoor, gaat hij terug naar de fokker. Hier wacht hij in een hok op de jager. Gemiddeld wordt er zo’n $22.000,– betaald door een jager voor het doden van een mannelijke leeuw. Leeuwinnen brengen veel minder op. Daarnaast komen er nog kosten voor de jager bij voor de exportvergunning en klaarmaken van de trofee (dit is onder andere preparatie van de kop van het dier zodat deze bijvoorbeeld aan de muur kan worden gehangen). Voorstanders van deze industrie stellen dan ook dat de inkomsten uit deze industrie belangrijk zijn voor werkgelegenheid en de economie van Zuid-Afrika. Er gaat veel geld in om. Tegenstanders vragen zich echter af of het geld simpelweg niet alleen iets oplevert voor de fokkers van de leeuwen.

Voorstanders van canned hunting stellen eveneens dat deze industrie bijdraagt aan natuurbescherming. Er is immers vraag naar het doodschieten van (mannelijke) leeuwen. Omdat de leeuw inmiddels sterk in aantallen achteruit gaat (naar schatting zijn er nog maar zo’n 34.000 wereldwijd vs 200.000 100 jaar geleden), is het niet wenselijk dat jagers leeuwen in het wild doodschieten. Door de canned hunting-industrie zouden de in het wild levende leeuwen dan ook worden gespaard. Tegenstanders van de canned hunting-industrie stellen dat dit onzin is. Cijfers geven aan dat er steeds meer leeuwen worden doodgeschoten in canned hunting maar dat tegelijkertijd ook het aantal wilde leeuwen daalt. Canned hunting draagt dus niet bij aan vermindering van druk op de wilde leeuw. Daarnaast stellen tegenstanders van canned hunting dat dit geen ethische manier is van jagen en omgaan met de natuur. Zelden tot nooit worden er gefokte leeuwen uitgeplaatst in het wild. Zij stellen dat het de fokkers niet gaat om natuurbescherming maar gewoon om ordinair geld verdienen.

Omdat er zo intensief gefokt wordt met leeuwen, is er regelmatig vers bloed nodig. Dat wordt uit het wild gehaald. Het is algemeen bekend dat er regelmatig ‘uitstapjes’ worden gemaakt vanuit Zuid Afrika naar omringende landen waarbij leeuwen uit beschermde gebieden worden gelokt. En meegenomen naar Zuid Afrika. Een nog veel beangstigender opkomend fenomeen is de botten export van leeuwen naar Azië. In 2007 werd er nog geen enkele bot geëxporteerd maar in 2012 was dat meer dan 846 kilo! In Azië worden magische krachten toegekend aan de botten van tijgers. Die zouden heilzame krachten hebben tegen ziektes. Omdat de tijger bijna ‘op’ is, moet gezocht worden naar een alternatief. Dat wordt gevonden in de leeuw; het dier dat anatomisch gezien het meest op de tijger lijkt.

ch6

Er valt nu dus nog meer geld te verdienen voor de fokkers maar dat niet alleen. Boeren die ‘hinder’ hebben van wilde leeuwen op hun land, zijn nu eerder geneigd de dieren dood te schieten. Het levert ze immers geld op. Zeker omdat aan de botten van wilde leeuwen, meer heilzame krachten worden toegekend dan aan die van gefokte leeuwen.

De Zuid-Afrikaanse regering heeft lange tijd geprobeerd jacht op gefokte leeuwen aan banden te leggen middels de TOPS regulations. In deze wetten staan strakkere regels over jagen op gefokte dieren. De leeuwen fokkers gingen echter in beroep. Er zijn diverse rechtszaken gevoerd en in 2010 stelde het hoogste rechtsorgaan van Zuid-Afrika vast dat de leeuw niet meegenomen mag worden in de TOPS regulations. Doorslaggevende motief: in de TOPS regels wordt gesproken over wildlife. Gefokte leeuwen zijn geen wildlife maar een ‘farming’ product, aldus de rechters. Wat betekent dat het Ministery van Environment niets te zeggen heeft hierover. Gefokte leeuwen vallen onder het Ministry of Agriculture. Die op hun plaats weet ook niet zo goed wat ze met deze leeuwen aanmoeten. En zo gaat de jacht op leeuwen door zoals die altijd geweest is.

De Regering van Zuid Afrika nu ontkent dat Canned Hunting bestaat in hun land. Hun beredenering is simpel. Om een leeuw te kunnen bejagen, moet je een vergunning (permit) hebben. Om die permit te krijgen, moet de fokker aan een aantal voorwaardes voldoen. De leeuw mag bijvoorbeeld niet gedrogeerd zijn en niet doodgeschoten worden in een kleine omheining. Als dit niet gebeurt, wordt het gezien als een legale jacht en krijg je een permit. Dus, aldus de Regering, is er geen canned hunting. Want anders zou je geen permit krijgen. Laten we eens een praktijkvoorbeeld nemen. Een gefokte leeuw die ooit is ingezet als knuffelwelp, is ‘besteld’ door een jager. Drie dagen voor de jacht, wordt het dier uit zijn hok gehaald. Op een vaste plaats wordt er voedsel voor hem neergelegd. Waardoor de leeuw steeds terugkeert naar deze plek. Als de jager arriveert, treft deze het dier dan ook op de voederplaats aan. De jager wil met pijl en boog schieten. Dat heeft hij nog nooit eerder gedaan dus de leeuw sterft een langzame dood. Aldus de regering van Zuid Afrika een legale jacht en dus geen canned hunting. Tja.

ch2

Zoals gezegd wordt een gefokte leeuw op jonge leeftijd ingezet als knuffelwelp. Door het wennen aan mensen, zijn dit later de perfecte dieren voor canned hunting. Het is goed te beseffen dat deze dieren, nooit teruggaan in de natuur. En dat door dit soort projecten te bezoeken, u de canned hunting industrie in stand houdt. Het is dus belangrijk om als toerist of vrijwilliger alert te zijn op plaatsen waar je in dicht contact kunt komen met (jonge) dieren en waar ook altijd een aanwas van welpjes lijkt te zijn. Ook projecten waarbij je kunt wandelen met leeuwen, zoals bij Lion Alert, zijn verdacht en kunt u beter vermijden. Het is beter een bezoek te brengen aan organisaties die bewezen goed werk verrichten. En die bieden NOOIT close contacts met leeuwen of tijgers aan.

Kleine welpjes zijn altijd aandoenlijk en dus de verleiding groot om met ze te willen knuffelen/wandelen. Maar het is goed te bedenken dat het lieve welpje op de foto, morgen zomaar (canned) hunting voer kan zijn.

Bron: Stichting Spots

Kweekvis in Europa op illegale, gruwelijke wijze geslacht (video)

vissen

Net als vogels en zoogdieren hebben vissen gevoel en emoties. Opwinding, blijdschap, angst en pijn. Maar in Europa leven miljoenen vissen in overvolle kwekerijen en worden gedood op pijnlijke en illegale wijze.

Een undercoveronderzoek van CIWF toont de grote welzijnsproblemen in de Europese viskwekerijen en verwerkende industrie.

Vissen zoals zeebaars, zeebrasem en zalm worden gehouden in kooien in zee. Soorten zoals forel leven vaak in betonnen tanks. Dit zijn onnatuurlijke omgevingen. Honderdduizenden vissen leven op elkaar gepakt in een kooi of tank. Ze ondervinden vaak stress door de wijze waarop ze worden behandeld. Zieke vissen lijden en sterven in hun tank. Er wordt gewoonweg niet voor hen gezorgd.

Maar het ergste moet nog komen…

Wereldwijd worden jaarlijks meer dan 74 miljard landdieren geslacht voor voedsel. In dezelfde tijd worden 3 biljoen vissen geslacht. Ze sterven op gruwelijke wijze.

Bij de slacht zitten de dieren op elkaar gepakt en veel van hen worden doodgedrukt. Vervolgens worden ze vaak in ijs en water gegooid dat leidt tot ernstige thermische shock. Terwijl ze vechten om het ijswater uit te komen, stikken ze langzaamaan doordat het ijs hun kieuwen verstopt. Ze worden verdrukt door andere vissen die bovenop hen liggen. Deze doodstrijd die leidt tot verstikking kan extreem lang duren. Sommigen raken verlamd door de kou, maar wetenschappelijke studies tonen aan dat ze nog steeds bij bewustzijn zijn en pijn en stress voelen. Soms kan deze marteling meer dan een uur duren. Ze leven nog steeds terwijl ze in piepschuimen boxen worden verpakt.

De meeste vissen in Europa worden op illegale, gruwelijke wijze geslacht en lijden ernstig.

Teken ook de petitie, gericht aan minister Schouten, om een einde te maken aan de pijnlijke, onverdoofde slacht van vissen.

Coyotes; dierenleed voor een bontkraag

Canada Goose is een Canadees kledingmerk dat nog altijd erg populair is in Nederland. Helaas maakt dit merk gebruik van echt bont van coyote die gevangen worden met wildklemmen.

De jachtmethodes zijn zéér dieronvriendelijk. De dieren worden gevangen met wildklemmen die soms maar eens in de drie dagen geleegd worden. Een dier kan hier dus dagenlang in vast zitten met zijn poot, kaak of nek. Regelmatig knagen de gevangen dieren hun poot door om te ontsnappen.

Zodra een dier in de klem trapt, slaan twee metalen beugels met grote kracht dicht. Een sterke veer zorgt ervoor dat de klem strak gesloten blijft. Het dier kan niet meer ontkomen. Totaal in paniek door de pijn en angst probeert hij dat meestal toch. En soms lukt het. Pezen en spieren scheuren daarbij letterlijk af. In sommige gevallen verliest het dier zelfs een poot en slaat zwaar verminkt op de vlucht. Verder is het soms dagen wachten tot de pelsjager het dier doodslaat op het hoofd, want zo wordt de vacht het minst beschadigd. 

Zodra de coyotes dood uit de klem  zijn gehaald worden ze gevild. Hun gevilde lichamen worden net zo gedachteloos weggegooid als hun leven. De pelsjagers houden alleen de huid van de dieren over, die aan de capuchons van Canada Goose-jassen wordt genaaid.

Een wildklem selecteert zijn slachtoffers niet. Naast de gewenste dieren met dure pelzen worden er ook veel dieren ‘per ongeluk’ gevangen. Honden, katten en soms ook runderen trappen er letterlijk in. Per gewenst dier vallen op deze manier nog eens één tot vier onbedoelde slachtoffers. Rommeldieren noemen de pelsjagers deze bijvangst. Zo wordt het recept voor een kraag van coyote bont: een coyote plus een tot vier andere dieren.

In 1991 namen de Europese regeringen een wet aan die het gebruik van de wildklem in de Europese Gemeenschap verbiedt. Maar helaas mag het bont dat verkregen is door wildklemmen mag nog steeds wel in Europa verkocht worden.

Bron 1 / 2