Vleeskalveren in Nederland

drk2.png

Kalveren in kalvermesterijen brengen hun korte leven door op houten of betonnen roostervloeren zonder stro of andere bodembedekking. En dat terwijl ze, net zoals alle koeien, houden van een zacht bed en een stroeve ondergrond waarop ze veilig kunnen bewegen. Hun situatie is zeer oncomfortabel. En meer dan dat: hun gezondheid en kwaliteit van leven worden ernstig aangetast.

Vleeskalveren liggen na hun geboorte niet lekker te soezen tegen het warme lijf van hun moeder, maar worden direct geïsoleerd in een eenlingbox of kalveriglo. Dat veroorzaakt veel stress bij deze jonge dieren, want ook deze baby’s willen na hun geboorte bij hun moeder zijn. Na maximaal zes weken komen ze in een groepsruimte. ‘Ha!’ denkt de onwetende leek, ‘dan kunnen ze in elk geval met elkaar spelen.’

Ja, kalveren houden van spelen, het zijn sociale kuddedieren. Ze zijn dol op samen rennen, schijngevechten houden, elkaar beklimmen, bokken, schoppen, schudden met hun hoofd, schrapen met hun poten. En daarbij natuurlijk lekker hard loeien. Huppelen in de wei is er niet bij, laat ze dan maar dartelen in de stal.

Maar de harde roostervloeren waarop ze leven, worden snel glad door mest en urine. Spelen, huppelen, zelfs gewoon lopen: het leidt al snel tot glij- en valpartijen, en is dus erg riskant. Vaak raken er kalveren gewond of worden zelfs kreupel. En zo komt het dat ze een groot deel van de tijd liggend doorbrengen, op de harde vloer. Een onnatuurlijke toestand voor jonge dieren die zo van spelen houden.

De groepsverblijven zijn meestal niet erg ruim. Ook dat nodigt niet uit tot bokkensprongen. En als er wél ruimte is om te spelen, is er weer meer kans dat de dieren uitglijden en gewond raken. Soms worden er schotten geplaatst om het rennen te beperken… en dat belemmert dan het spelen weer. Spelende kalveren in de kalvermesterij – het lijkt een verloren zaak.

Dat harde, gladde vloeren de levenskwaliteit van kalveren ernstig aantasten, is al lang bekend. In 2007 besloot de minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (LNV) dan ook dat met ingang van 2009 rubbermatten op de harde roosters te verplichten. De kalversector en de politiek steigerden, en dus werd er besloten om eerst een grootschalig onderzoek te doen naar de effectiviteit van alternatieve vloeren. In 2017 werd dat onderzoek afgerond. Conclusie: op alternatieve vloeren (met rubber) glijden de kalveren minder snel uit, hebben ze minder last van dikke knieën, zijn ze actiever, en spelen ze meer!

En toen werd er een streep gezet door het voorstel uit 2007. Rubbermatten worden niet verplicht gesteld. Er komt alleen overleg met de sector over mogelijke subsidies voor alternatieve vloeren. De wegen van de politiek zijn ondoorgrondelijk.

drk

De meeste vleeskalveren zullen nooit in de wei grazen. Ze liggen niet op stro, maar op houten of betonnen roosters. Ze krijgen geen hooi of gras te eten, maar een emmertje met opgeloste poedermelk. In de Nederlandse kalverhouderij worden kalveren opzettelijk ziek en zwak gehouden.

Jaarlijks worden er in Nederland 1,5 miljoen kalveren geslacht: 1 miljoen witvleeskalveren en een half miljoen rosékalveren. Witvleeskalveren worden geslacht op een leeftijd van zes maanden. Een rosékalf leeft iets langer en wordt geslacht op een leeftijd van acht à negen maanden. Het grootste verschil is echter niet de leeftijd, maar het voer.

Witvleeskalveren krijgen een ijzerarm dieet dat hoofdzakelijk uit melk(poeder) bestaat. Ruwvoer – dat de vezels bevat die nodig zijn voor een goede spijsvertering – krijgen ze in beperkte mate, veel te weinig om te voldoen aan hun natuurlijke behoefte. Dit structurele gebrek aan vezels veroorzaakt chronische maag- en darmstoornissen, zoals diarree, afwijkingen aan de pens en verteringsproblemen. Door het gebrek aan ijzer ontstaat bovendien (lichte) bloedarmoede, waardoor de dieren zich zwak voelen en vatbaar worden voor infecties.

De reden voor dit onnatuurlijke dieet? Hierdoor is het vlees minder doorbloed en wordt het licht van kleur. Sommige mensen denken dat licht kalfsvlees een betere smaak heeft. Rosékalveren krijgen meer ruwvoer, waardoor het vlees iets donkerder wordt, ofwel ‘rosé’.

In de natuur eten kalveren zes à zeven keer per dag en zijn ze zo’n zeven tot acht uur per dag bezig met het zoeken naar vezelrijk voedsel en de vertering hiervan. Vleeskalveren krijgen maar twee tot drie keer per dag voer. Omdat dit totaal niet aansluit bij het natuurlijke graas- en herkauwgedrag van kalveren veroorzaakt dit ernstige verveling. Ze kunnen hun natuurlijke gedrag nauwelijks vertonen vanwege het gebrek aan vezels, en gaan daardoor afwijkend gedrag vertonen, zoals tongspelen, tongrollen of excessief likken aan de stangen en de voertrog. Duidelijke signalen van frustratie en een aangetast welzijn.

Kunnen de kalveren dan op z’n minst dartelen in de wei en spelen met soortgenoten? Nee, een witvleeskalf zal nooit in een weide grazen: gras en aarde bevatten teveel ijzer. Dus slijten de kalveren hun leven in stallen, op harde houten of betonnen roostervloeren.

Het dierenwelzijn is ernstig in het geding bij de productie van wit kalfsvlees, daarom verkopen Nederlandse supermarkten alleen nog rosé kalfsvlees. Toch worden er in Nederland jaarlijks bijna een miljoen witvleeskalveren vetgemest en geslacht. Waarom? Handel: de vraag vanuit het buitenland is groot.

drk1

De kalverhouderij is een ziek systeem. Jaarlijks slachten we in Nederland 1,5 miljoen vleeskalveren. Meer dan de helft van deze kalveren lijdt aan longaandoeningen, zoals longontsteking en borstvliesontsteking. Dit moet stoppen!

In de natuur drinkt een kalf minstens een halfjaar melk bij z’n moeder, maar vleeskalveren worden direct na hun geboorte bij hun moeder weggehaald. Ze zijn pas twee weken oud als ze op transport gaan naar de kalvermesterijen. Het zijn dan nog zuigelingen met een zeer kwetsbaar immuunsysteem. Ze worden samengebracht met honderden soortgenoten van diverse bedrijven uit binnen- en buitenland. De kalfjes zijn verzwakt en gestrest, en raken makkelijk geïnfecteerd door de vele ziekteverwekkers van hun soortgenoten.

Uit recent onderzoek van Wageningen Lifestock Research blijkt dat meer dan de helft van de witvleeskalveren beschadigde longen heeft! Een derde van hen krijgt tijdens z’n leven borstvliesontsteking, een zeer pijnlijke ontsteking in de borstholte. Bij rosékalveren is de situatie nog schokkender: twee derde heeft beschadigde longen, en de helft krijgt borstvliesontsteking!

Het is meer dan schokkend dat honderdduizenden kalveren in hun korte leven lijden onder pijn en benauwdheid als gevolg van longaandoeningen. Die ziektes zijn een rechtstreeks gevolg van de manier waarop deze kwetsbare dieren worden behandeld. Misdadige praktijken!

dkr4

Vind jij ook dat er een einde moet komen aan de ziekmakende praktijken in de kalverhouderij? Teken dan hier de petitie, en strijd samen met Dier&Recht voor een beter leven voor miljoenen kalveren!

Bron en foto’s: Dier&Recht

 

3 reacties op ‘Vleeskalveren in Nederland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s