Honden- en kattenbont en de SIAM-methode

fur

Helaas wordt er in Nederland nog steeds honden- en kattenbont verkocht onder de noemer imitatiebont. Het bont komt Nederland binnen onder valse benamingen op vrachtbrieven, maar ook staat het vaak verkeerd op etiketten en labels. Soms is dit product zelfs helemaal niet gelabeld. Verkeerd etiketteren is een vorm van consumentenmisleiding: de meeste mensen zouden immers nooit willens en wetens honden- of kattenbont kopen.

De organisatie Stop Honden en Kattenbont heeft namaakbont getest met de dure SIAM-methode. Drie artikelen die werden verkocht als imitatiebont zijn getest, daarvan bleken er twee van konijnenbont te zijn en één van geit.

Met het blote oog kunnen we chemisch behandeld honden- of kattenbont niet onderscheiden van een andere bontsoort of imitatiebont. Voorheen konden wij, als consument, de vuur- of bonttest doen. Helaas geeft die methode inmiddels geen 100% uitsluitsel meer.

Echt bont wordt tegenwoordig zó chemisch behandeld met bijvoorbeeld teflon en polymeren dat het, net als imitatiebont, bij verbranding ruikt naar plastic. U kunt het verschil ook niet meer zien of voelen, omdat het echte bont wordt gekleurd en geschoren.

Zelfs het DNA van natuurlijk haar wordt dermate beschadigd door de chemische behandeling, denk aan bleken en verven, dat dit niet meer te controleren is.

De SIAM-methode is de enige methode om honden- of kattenbont als zodanig te identificeren. Dr. Hollemeyer van de Saarland Universiteit in Saarbrucken voert de Siamtest uit, hij is de enige in Europa. Er is maar een heel klein stukje van één enkele haar voor nodig.

SIAM staat voor ‘Species Identification of Animals by Maldi-tof mass spectometry’. Inmiddels heeft onderzoek uitgemaakt dat de SIAM-methode heel betrouwbaar en nauwkeurig is, zelfs als het bont chemisch behandeld is!

De SIAM-methode kan dus helpen honden- en kattenbont te traceren, maar wordt nauwelijks toegepast.

Het toezicht op de naleving van het importverbod is in handen van de douane en de Voedsel en Warenautoriteit (VWA): de douane moet controles uitvoeren en bij een vermoedelijke schending van de wet het onderzoek overdragen aan de VWA. De VWA analyseert het product vervolgens in haar laboratorium met behulp van microscopische detectie.

Inmiddels weten we echter dat de douane nauwelijks toezicht uitoefent: bij navraag bleek dat slechts 1% van alle geïmporteerde goederen wordt gecontroleerd. De controle is fiscaal niet interessant, zo werd gezegd.

Geschreven door Marianne Thieme

 

Kortom, koop nooit bont, ook niet als je ‘zeker weet’ dat het imitatiebont is. Je kunt dit namelijk nooit ‘zeker weten’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s