Zeehondenjacht: Traditie of niet?

Overheidspropaganda en leugens vanuit de commerciële zeehonden jacht hebben er voor gezorgd dat veel mensen denken dat de Canadese commerciële jacht op zeehonden het zelfde is als de eeuwenoude traditie van de Inuit (Eskimo’s). Dit is natuurlijk onzin. De Inuit jagen o.a. op zeehonden, dat klopt, maar zij gebruiken het hele dier, de vacht om kleding etc. van te maken, het vlees eten zij op. In een wereld van sneeuw en ijs wil nu eenmaal geen groente groeien. Groente en vlees kopen is vreselijk duur. Bovendien jagen zij niet op jonge zeehonden, maar alleen op volwassen dieren van soorten die niet bedreigd zijn. Zij schieten een dier vanuit een bootje met één schot dood.

Naast eigen gebruik van bont wordt er ook gejaagd om het bont na bewerking, wat meestal door de vrouwen gebeurt, te verkopen op de lokale markt of aan de overheid. Dit is voor de Inuit in het noorden van Canada een extra bron van inkomsten, er is in dat gebied weinig werkgelegenheid en levensmiddelen zijn zoals gezegd bijzonder duur. In Noord en Oost Groenland zijn de inwoners economisch volledig afhankelijk van deze handel. Naar schatting worden door de Inuit 8.000 tot 10.000 zeehonden per jaar gedood.

De Canadese commerciële jagers echter, villen de jonge zeehondjes en laten de lichamen achter om te verrotten. Hier gaat het puur om de handel, zij hebben geen zeehonden nodig om te overleven. De overheid en de zeehondenbont industrie probeerden dit geheim te houden, maar helaas voor hen is dat niet gelukt. Iedereen kent de beelden van jonge zeehonden en de jager met de ijshak (*) die er boven staat. Het doodknuppelen van zeehonden is overigens overal verboden, behalve in Canada.

Van de inkomsten van jagers is slechts 5% afkomstig van de zeehondenjacht. Het grootste gedeelte van de inkomsten van zeehondenjagers komt van overheidssubsidies. Reden genoeg om hier mee door te gaan voor deze dierenbeulen. De overheid wil blijkbaar niet erkennen dat deze hele tak van industrie over en uit is. In zeker 35 landen is het importeren van zeehondenbont van de commerciële jacht verboden, oftewel, ze raken het aan de straatstenen niet meer kwijt. Toch worden er nog steeds jaarlijks honderdduizenden zeehondjes gruwelijk vermoord… De lokale bevolking zou dan ook liever zien dat die miljoenen dollars subsidie gebruikt zouden worden voor omscholing van deze jagers.

Overigens wonen veel Inuits tegenwoordig gewoon in huizen met elektriciteit en verwarming. Langzaam worden velen van hen minder afhankelijk van de zeehonden, maar de tradities proberen ze wel vast te houden. Zo willen veel van hen liever zeehondenvlees blijven eten (ook rauw…) dan gekocht voedsel. Dat vinden ze duur en ongezond.

* Het traditionele gereedschap van de zeehondenjager is de ijshak, beter bekend onder zijn Noorse naam hakapik. Aan een lange steel zit aan de ene kant een hamerkop en aan de andere kant een scherpe haak. De hamerkop wordt gebruikt om de schedel van een zeehond in te slaan. Als een bedreven jager dit doet is het dier op slag dood. De haak wordt gebruikt om het kadaver mee over het ijs te slepen.

Petitie tegen de commerciële zeehondenjacht

Een reactie op “Zeehondenjacht: Traditie of niet?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s